ขึ้นมาลูบศีรษะ‘โล้น’ ของเยี่ยนเสี่ยวเป่า อันที่จริงมันอยากลูบมานานแล้ว บัดนี้เพิ่งลงมือ แต่น่าเสียดายที่มันลงมือไม่สำเร็จ เพราะเยี่ยนเสี่ยวเป่าตบลูกไก่สีเหลืองออกไปทันที “เป่า! มี!”“จิ๊บ!” ลูกไก่สีเหลืองที่หยุดอยู่กลางอากาศก็พูดว่า “ไม่มีเสียหน่อย!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าสวนกลับทันที “บอด!”พรวด! เยี่ยนอวี๋อดหัวเราะไม่ได้ นางอุ้มเด็กน้อยน่ารักน่าชังเข้ามาในอ้อมแขนและยังจูบเขาหลายฟอด “เสี่ยวเป่าของเราน่ารักจริงๆ”“จิ๊บๆ!” ลูกไก่สีเหลืองก็บินมาบอกว่า “น่ารัก เจ้าหัวโล้นตัวน้อย!”เมื่อสิ้นเสียงของมัน…เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ถีบลูกไก่สีเหลืองเข้าอย่างจัง ทำเอาฝ่ายหลังตัวลอยกระเด็นออกไปตี้อั้นไม่สนใจปีศาจน้อยสองตัวนี้ทะเลาะกันแล้ว มันถามขึ้นว่า“พวกเจ้ามีตำแหน่งคร่าวๆ หรือไม่ ได้ยินมาว่าเมืองหลวงจักรพรรดิอสูรใหญ่มาก! มีประตูเมืองสิบบาน พวกเราจะเข้าทางประตูไหน”
เรื่องนี้เยี่ยนอวี๋ไม่รู้จริงๆ นางหันไปมองหรงอี้ ฝ่ายหลังหลับตาลงแล้ว รอบกายเขายังแผ่ซ่านกลิ่นอายลึกลับ เห็นได้ชัดว่ากำลังสัมผัส‘ต้าซือมิ่ง’ โหดเหี้ยมคนนั้นอย่างตั้งใจอยู่เยี่ยนเสี่ยวเป่าพลันหยุดทะเลาะกับลูกไก่สีเหลือง ราวกับเขารู้ว่าต้องเงียบ ห้ามรบกวนท่านพ่อรูปงาม เขานั่งพิงท่านแม่อย่างเชื่อฟังแล้วลูกไก่สีเหลืองก็ไม่กล้าขยับ เพราะกลิ่นอายลึกลับที่ไหลออกมาจากหรงอี้นั้นทำให้มันรู้สึกเกรงกลัว มันจึงหดตัวเข้าไปใต้กระโปรงของเยี่ยนอวี๋แล้ว มีเพียงดวงต
