ก็แม่ เสียงที่เรียกนั้นช่างนุ่มนวลและหนักแน่น น่ารักน่าชังจริงๆ“แม่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพบว่าตนเองเรียกถูกแล้วก็เรียกท่านแม่ของเขาอีกครั้งอย่างไร้เดียงสา เสียงยิ่งนุ่มนวลและอ่อนหวาน เห็นได้ชัดว่ากำลังออดอ้อนท่านแม่จิ๊บๆ ลูกไก่สีเหลืองนวลที่ส่งเสียงร้องก็จิกมือของเยี่ยนเสี่ยวเป่าสองสามทีเพื่อให้เขาปล่อยมือออก แต่มันจิกไม่แรง เพราะหรงอี้กำลังมองอยู่!ลูกไก่ตัวสั่นมองหรงอี้แวบหนึ่งก่อนจะรีบมุดเข้าไปในมือของเด็กน้อย ไม่กล้ามองต้าซือมิ่งอีก เห็นได้ชัดว่ามันกลัว ‘พ่อไก่’ ท่านนี้มาก
ส่วนเยี่ยนอวี๋ที่อุ้มพลางปลอบเด็กน้อยก็ถามต่อว่า “เจ้าลูกเจี๊ยบเจ้าคิดว่าอย่างไร”“จิ๊บๆ! ดี!” ลูกไก่มุดหัวออกมาตอบเสร็จก็มุดกลับเข้าไป ในที่สุดก็ทำให้เจ้าตัวน้อยลดอคติลง เขากะพริบดวงตากลมโตมองมันแล้วแต่ว่า…“แค่ก!”อสูรตี้อั้นรับไม่ได้ “มัน… มัน ‘ฟัก’ ออกมาจากไข่ใบนั้นหรือ” ที่บอกว่ากลิ่นอายจักรพรรดิอสูร อาจจะเป็นจักรพรรดิอสูรน้อย เหตุใดจึงกลายเป็นลูกไก่อ่อนตัวหนึ่งล่ะ!ตัวนี้น่ะหรือ…ตี้อั้นลองใช้กระแสจิตสัมผัสดูแล้ว มันเป็นลูกไก่อ่อนแอตัวหนึ่งจริงๆ มันไม่ได้กลิ่นอายของจักรพรรดิอสูรจากฝ่ายตรงข้ามอีกแล้วกระทั่งไม่รู้สึกเกรงกลัวอีกแล้ว!?หรือว่ากลิ่นอายของจักรพรรดิอสูรรวมกันอยู่ในเปลือกไข่ใบนี้?!เมื่อคิดได้ดังนี้ ตี้อั้นก็มองเปลือกไข่เหล่านั้น จากนั้น…จิ๊บ!ลูกไก่สีเหลืองกระโดดออกจากมือของเยี่ยนเสี่ยวเป่าทันที ตอนนี้มัน
