ยืนอยู่ข้างหน้าเปลือกไข่พลางจ้องอสูรตี้อั้นตาเขม็งแล้ว จากนั้น…
อาการสั่นระริกอันแสน ‘คุ้นเคย’ กลับมาอีกครั้ง! ใช่แล้ว มันคือจักรพรรดิอสูรน้อยแต่แล้วหลังจากที่ลูกไก่สีเหลืองตัวนี้มองอสูรตี้อั้นเสร็จแล้ว มันก็หันไปกินเปลือกไข่ของตนเองด้วยความรวดเร็วและช ่าชองมาก! ในที่สุดก็เปิดเผยศักยภาพของ ‘อสูรไม่ธรรมดา’ ออกมา“อ้ะ?”เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองลูกไก่สีเหลืองกำลังกินเปลือกไข่ เขาก็รู้สึกคันไม้คันมืออยากจะลองไปหยิบมากินสักชิ้น แต่ว่ามืออวบอ้วนของเขาเพิ่งจะยื่นออกไปก็ถูกท่านแม่ของเขาคว้าไว้แล้วเยี่ยนเสี่ยวเป่ามองท่านแม่ของเขาอย่างน่ารักน่าชัง “เป่า กิน?”“แมวเหมียวจอมตะกละ เพิ่งกินข้าวอิ่มไม่ใช่หรือ” เยี่ยนอวี๋หยิกขาของเด็กน้อยเบาๆ ก่อนจะส่งเด็กกลับไปให้ท่านพ่อของเขาอีกครั้ง“ป้อนข้าวเขาอีกหน่อยเถอะ จะได้เลิกอยากกินอะไรที่ไม่สมควรกิน”“ขอรับ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตอบเองเสียก่อน เขาซบเข้าไปในอ้อมอกของท่านพ่อรอให้เขาป้อนข้าวแล้วระหว่างนี้ลูกไก่สีเหลืองก็กินเปลือกไข่มากมายที่ตนเองทำแตกจนหมด ซึ่งเป็นเปลือกไข่ที่แข็งแรงมาก…เอิ๊กกก…
ไก่อ่อนสีเหลืองเรอเสร็จก็นอนกางพุงอย่างพออกพอใจ มันยังขดขาทั้งสองข้างเข้าไปอย่างสบายๆ ราวกับลูกนกน้อยที่นอนตาย‘ใบหน้า’ ของมันยังแสดงความพึงพอใจประหลาด“สมแล้วที่เป็นจักรพรรดิอสูรน้อย” อสูรตี้อั้นจึงคิดว่าลูกไก่ตัวนี้และเด็กน้อยคนนั้นเป็นสิ่งมีชีวิตที่เก่งกาจตั้งแต่เล็ก มันคงหาเร
