เหลือก็ตกอยู่ในอันตรำยจึงพำกันเสนอตัวให้ควำมช่วยเหลือ เพียงแต่ว่ำ…“ข้ำคิดว่ำไม่ควรท ำเช่นนี้” อินสวินอี้กลับพูดขึ้น “พวกเรำควรรวบรวมก ำลังไปที่เมืองชิงเหลียนที่อยู่ใกล้ที่สุด จำกนั้นค่อยไปเมืองเหยำ! เรำค่อยแบ่งเป็นสองทำง ทำงหนึ่งไปเมืองเนี่ยผำน อีกทำงไปเมืองหลวง เพรำะส ำนักชิงเหลียนและเมืองเหยำย่อมเป็นที่ที่อันตรำยที่สุด ‘รำก’ ของพวกเขำเน่ำเฟะหมดแล้ว ก ำลังคนของเรำมีจ ำกัด จะแยกออกจำกกันไม่ได้ มิเช่นนั้นอำจจะช่วยใครไม่ได้เลย เรำจ ำเป็นต้องเลือก”
“ได้” เยี่ยนอวี๋คิดได้ว่ำพวกเขำมิได้ว่องไวเช่นนำงและหรงอี้ ไม่เหมำะที่จะแยกกลุ่มกันจริงๆ บัดนี้นำงและหรงอี้เองก็ยังมีเรื่องอื่นต้องท ำ พวกเขำต้องก ำจัดปัญหำอย่ำงถอนรำกถอนโคน มิเช่นนั้นทุกอย่ำงที่ท ำไปจะเสียเปล่ำดังนั้นเมื่ออินสวินอี้และคนอื่นๆ เริ่มรวบรวมก ำลังคน เยี่ยนอวี๋ก็ไปหำเทพองค์น้อยที่ไม่คิดแม้แต่จะหนีสองคนนั้นแล้ว ปัญหำคือประตูสวรรค์ก็ปิดลงแล้ว เป็นเรื่องยำกนักหำกพวกเขำจะหนีไปอย่ำงไร้สุ้มเสียง…“ท่ำนเทพหงส์ฟ้ำ!” เมื่อเทพน้อยสององค์เห็นเยี่ยนอวี๋ก็รีบโขกศีรษะลงพื้น “เป็นเพรำะพวกข้ำมีตำหำมีแววไม่ ท ำให้ท่ำนเทพหงส์ฟ้ำขุ่นเคือง! พวกข้ำไม่รู้จริงๆ ว่ำท่ำนอยู่ที่นี่ โปรดอภัยให้ด้วยเถิด”“เทพหงส์ฟ้ำหรือ” เยี่ยนอวี๋เลิกคิ้ว แต่นำงก็ไม่ได้ปฏิเสธ ถึงแม้นำงไม่รู้ว่ำ ‘เทพหงส์ฟ้ำ’ คือใครก็ตำม ถึงอย่ำงไรบนสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำก็ไม่เคยมีชื่อนี้เยี่ยนอว
