ี๋เพียงแค่ถำมว่ำ “ใครส่งพวกเจ้ำลงมำ”“พวกข้ำ…” เทพน้อยสององค์ลังเลครู่หนึ่งก่อนจะกล่ำวอย่ำงตรงไปตรงมำว่ำ “เจ้ำเมืองเยี่ยนแห่งสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำส่งพวกข้ำลงมำขอรับ”“แล้วใครเป็นคนสอนให้พวกเจ้ำใช้อ ำนำจในทำงมิชอบบนโลกมนุษย์ ข้ำจ ำได้ว่ำกฎข้อแรกของเทพสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำคือห้ำมใช้
พลังวิเศษรังแกสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอกว่ำ” เยี่ยนอวี๋ถำมด้วยควำมเคร่งขรึม“ข้ำ… พวกข้ำ…” เทพน้อยสององค์ตัวสั่นระริก องค์หนึ่งในนั้นได้แต่อธิบำยตะกุกตะกักว่ำ “มะ… แม้ว่ำจะมีกฎ ตะ… แต่หมื่นปีที่ผ่ำนมำ เทพผู้ร่ำงกฎก็เอำหูไปนำเอำตำไปไร่ ก็เลย…” ไม่ใช่ควำมผิดของพวกข้ำเลย! พวกข้ำแค่ท ำตำมผู้อื่นเท่ำนั้น“เทพผู้ร่ำงกฎหรือ ใครน่ะ” เยี่ยนถำมพลำงเตรียมจดชื่อในใจเทพน้อยสององค์ครุ่นคิดครู่หนึ่ง เมื่อคิดว่ำก็คงไม่ใช่เรื่องที่บอกไม่ได้ จึงเปิดโปงอย่ำงไม่ลังเลว่ำ “ก็… ก็ใต้เท้ำสิงเทียนขอรับ ท่ำนเทพหงส์ฟ้ำ ท่ำน… ท่ำนไม่รู้หรือ” คงเป็นไปไม่ได้ ใต้เท้ำสิงเทียนเป็นเทพดุร้ำยเลื่องชื่อองค์หนึ่ง เหมือนกับว่ำเคยไปมำหำสู่กับเทพหงส์ฟ้ำด้วย“รู้สิ ข้ำแค่อยำกรู้ว่ำเทพผู้ร่ำงกฎของพวกเจ้ำเปลี่ยนคนแล้วหรือจึงบังอำจเอำหูไปนำเอำตำไปไร่! เจ้ำสิงเทียนตัวดี” เยี่ยนอวี๋ยิ้มเย็นชำเทพน้อยสององค์รีบโขกศีรษะลงพื้น “ไม่เกี่ยวกับพวกข้ำนะขอรับ ไม่เกี่ยวกับพวกข้ำ…”“พอแล้ว พวกเจ้ำเลื่อนขั้นเป็นเทพจำกที่ใด” เยี่ยนอวี๋ถำม นิสัยแย่จริงๆ!“ข้ำน้อยศิษย์แดนสวรรค์เสวียนหยว
