น”
“ข้ำน้อยศิษย์แดนสวรรค์เซียนหมิน”เทพน้อยสององค์ไม่กล้ำปกปิด พวกเขำต่ำงแจ้งที่ก ำเนิดของตนเพรำะพวกเขำรู้ดีว่ำหำกพวกเขำบังอำจปิดบัง ท่ำนเทพต้องจับได้แน่นอน“แล้วเจ้ำเมืองเยี่ยนเป็นเทพจำกที่ใด”“เจ้ำเมืองเยี่ยนมิใช่ผู้เหลือรอดจำกแดนสวรรค์ แต่เขำเป็นบุตรชำยของท่ำนเทพผิงเฉิงและอี้หยำงเซียนกู เป็นเทพแต่ก ำเนิดและเติบโตบนสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำจึงมีสิทธิ์เป็นเจ้ำเมืองได้” เทพน้อยสององค์เล่ำทุกอย่ำงที่ตนทรำบให้ฟัง“เขำมีอะไรพิเศษหรือ”“มะ… ไม่มีหรอกขอรับ” เทพน้อยสององค์ไม่รู้ว่ำพิเศษคืออะไรแล้ว กำรก ำเนิดจำกเทพและเป็นเทพยังไม่ถือว่ำพิเศษหรอกหรือ นี่ไม่ใช่สิ่งที่พิเศษที่สุดแล้วหรือเยี่ยนอวี๋จึงไม่ได้ถำมอีก นำงรู้ว่ำถึงแม้ฝ่ำยตรงข้ำมเป็นเทพที่อยู่เบื้องหลังจริงๆ เกรงว่ำคงยังมิกล้ำเปิดโปงตัวตน แต่เจ้ำเมืองเยี่ยนคนนี้ต้องมีส่วนข้องเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในต้ำซย่ำแห่งนี้แน่นอนส่วนสิงเทียน… เยี่ยนอวี๋เคร่งขรึมลง หนึ่งในเทพน้อยสององค์ก็ถำมอย่ำงกล้ำๆ กลัวๆ ว่ำ “ท่ำนเทพหงส์ฟ้ำ ปะ…ปล่อยพวกข้ำไปได้หรือไม่ขอรับ”
“พวกเจ้ำคิดว่ำอย่ำงไรล่ะ” เยี่ยนอวี๋ถำมกลับอย่ำงเยือกเย็นเทพน้อยสององค์ไม่กล้ำปริปำก“ท ำลำยแก่นเทพตัวเองทิ้งซะ” เยี่ยนอวี๋พูดสีหน้ำเทพน้อยสององค์พลันเปลี่ยน “เทพหงส์ฟ้ำ…”“หำกให้ข้ำลงมือ พวกเจ้ำจะไม่มีโอกำสฝึกฝนวิชำได้อีก แต่หำกท ำลำยเอง พวกเจ้ำจะยังมีโอกำสกลับไปฝึกวิชำในแดนสวรรค์”เยี่ยนอวี๋ไม่มีเวล
