นที่เป็นห่วงญาติพี่น้อง แต่ก็ราวกับว่าไม่ค่อยเหมือนกันนัก ทว่านางในบัดนี้ไม่สามารถแยกแยะได้ชัดเจนว่าต่างกันตรงไหน แต่นางรู้ดีว่านางไม่อยากให้ชายคนนี้เกิดเรื่องขึ้นนางอยากให้เขาปลอดภัย นางจึงอดลุกขึ้นไม่ได้ แต่แล้ว…‘พ่อบ้าน’ เยี่ยนเสี่ยวเป่าคนหนึ่งก็ ‘ร่วง’ ลงบนพื้นจนเขาร้อง‘เนะ’ และจับขาของท่านแม่ไว้ “นั่ง แม่ นั่ง ไม่ ขยับ ดื้อ”“…” เยี่ยนอวี๋เม้มปาก อุ้มเด็กน้อยเข้ามาจูบพร้อมพูดว่า “จ๊ะ แม่ไม่ขยับ” จะทำให้ท่านพ่อเจ้าผิดหวังไม่ได้ เขาขอให้แม่รักษาตัวดีๆ“ไม่ดื้อ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าลูบหลังคอของท่านแม่ของเขาอย่างจริงจังราวกับท่านพ่อที่กำลังกล่อมท่านแม่ทำให้เยี่ยนอวี๋ที่ถึงแม้จะเป็นกังวลก็ไม่ ‘ขยับ’ ตัวอีกแล้ว ส่วนต้าซือมิ่งที่ถูกนางจับตามองนั้น เขาก็ลงมือขั้นตอนต่อไปแล้ว ทุกคนเห็นเพียง…วิ้ง!วิ้ง!…ต้าซือมิ่งที่อยู่กลางอากาศยกมือขึ้น ทันใดนั้นลำแสงสีม่วงก็พุ่งตรงไปทางทิศเหนือ ลำแสงนั้นเหมือนเสา หลังจากพุ่งตัวออกไปแล้วยังขยายตัวอย่างรวดเร็ว! และกลายเป็นตัวอักษรเรียงรายก่อนจะตอกลงบนพื้น?!
นี่มัน… หลายๆ คนยังไม่เห็นถึงความลี้ลับ แต่อาวุโสมือกระบี่มองออกแล้ว “เก้าดาวเรียงราย!?”“ใช่แล้ว!” อีอิ่นก็เอ่ยอย่างมั่นใจ “ทุกๆ ลำแสงของต้าซือมิ่งเป็นตัวแทนของพลังธาตุ อันได้แก่ทอง ไม้ น ้า ไฟ ดิน ลม สายฟ้า แสงและความมืด! ล้อตามเก้าดวงดาวที่รวมถึงดาวที่ต้าซย่าอยู่ กลายเป็นค่ายกลดาราเรียงราย! การก่อตัวเช่น
