ต้หยวนคังก็ไม่ต่างจากการล้วงคองูเห่า! เกรงว่าคงไม่ง่ายดายเช่นนั้นอาวุโสมือกระบี่ก็อยากรู้เช่นกัน “แม้แต่ฌานตบะของข้าก็มิอาจสัมผัสได้ว่าเมืองหลวงอยู่ที่ใด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะช่วยเหลืออย่างไรไม่รู้ว่าต้าซือมิ่งจะหาสถานที่นั้นได้อย่างไร”นี่เป็นคำถามสองข้อที่ทุกคนอยากรู้ ถึงแม้ทุกคนต่างเดาว่าในเมื่อต้าซือมิ่งรับภารกิจอันหนักหน่วงนี้ไว้ เขาย่อมมั่นใจว่าจะทำ
สำเร็จ แต่ก็อดทำให้ทุกคนกังวลไม่ได้อยู่ดี “ต้าซือมิ่งคงไม่เป็นอะไรหรอกนะ”ทุกคนในเหตุการณ์ล้วนไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์เสียสละเช่นเจ้าสำนักตี๋หรืออีจี้จิ่วเลย!ทว่าเยี่ยนอวี๋ก็พูดอย่างมั่นใจว่า “ไม่เป็นอะไรมากหรอก” แต่อาจจะมีปัญหาเล็กน้อยอันที่จริงแล้วเยี่ยนอวี๋เองก็เป็นห่วงมาก มิเช่นนั้นนางคงไม่กอดเด็กน้อยไว้แน่นและคอยจับตามองคนที่อยู่บนฟ้าคนนั้น นางมองแสงสีม่วงที่เขารวบรวมจนเกิดแสงเจิดจ้า“แม” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่รับรู้ถึงความกังวลของท่านแม่ก็กอดท่านแม่เขาไว้แน่น และมองท่านพ่อเขาตาปริบๆทำให้เยี่ยนอวี๋พยายามผ่อนคลายตนเองและจูบเด็กน้อยเบาๆ แต่ก็วางใจไม่ได้อยู่ดี นางแค่กลัวว่า… กลัวว่าคนๆ นี้จะบาดเจ็บหนักจนไม่สามารถฟื้นตัวได้เพราะความแตกต่างของระบบพลัง!ต้องรู้ว่าบาดแผลก่อนหน้านี้ของเขาก็ฟื้นตัวได้ยากแล้ว ตอนนี้หาก…“หรงอี้” เยี่ยนอวี๋อดพึมพำขึ้นไม่ได้ นางยังไม่รู้ตัวว่าในใจของตนมีชายที่ชื่อหรงอี้ พ่อของเด็กน้อยอยู่แล้ว
นางเป็นห่วงเขาเหมือ
