ประตูสวรรค์ที่แกะสลักวิจิตรปรากฏขึ้นเหนือเมืองโยวตู ส่องแสงศักดิ์สิทธิ์รัศมีเจิดจ้า บารมียิ่งใหญ่เกรียงไกร เทพสององค์ที่ปรากฏตัวขึ้นยิ่งศักดิ์สิทธิ์และทรงพลังเทพจริงเช่นนี้เป็นเทพที่ผู้คนมิอาจปลอมแปลงและยิ่งจำผิดเพี้ยนไปมิได้! ปราชาชนโยวตูมากมายคุกเข่าลงพื้นอีกครั้งด้วยร่างกายสั่นเทาแม้แต่อีอิ่นเองก็รู้สึกหวาดหวั่น เขากล่าวอย่างเคารพนอบน้อมว่า “ท่านเทพทั้งสอง ผู้แตะต้องผนึกขุนเขาและท้องทะเลมิได้ทำโดยพลการ แต่เพื่อปราบมาร”แต่แล้วแม้ท่าทีของอีอิ่นจะไม่มีความผิดปกติใดๆ แต่เทพสององค์ที่สถิตลงกลับตวาดใส่ “สามหาว! เทพสวรรค์ย่อมเป็นผู้ตัดสินว่าทำโดยพลการหรือไม่ มนุษย์ธรรมดาเช่นเจ้าไม่มีสิทธิ์พูด!”“ในเมื่อเจ้าเอ่ยขึ้นแล้ว จำได้หรือไม่ว่าผู้ที่แตะต้องผนึกขุนเขาและท้องทะเลคือผู้ใด ตอบตามความจริง!” เทพอีกองค์หนึ่งก็กล่าวด้วยน ้าเสียงหยิ่งยโส สายตาของเขามองอีอิ่นที่ลอยขึ้นมาคุกเข่าอยู่กลางอากาศราวกับกำลังมองมดแมลง“ข้า…” อินสวินอี้ที่ดูถึงตรงนี้ก็โมโห! เขาอยากจะออกไปชี้แจงแต่ถูกต้าเหมารั้งไว้ “ท่านอ๋อง ใจเย็นๆ นั่นคือเทพจริงเชียวนะขอรับ!”
อินสวินอี้จึงสงบอารมณ์ลง แต่เทพสองท่านนั้นกลับปล่อยพลังทับถมเขาเพียงเพราะเขาไม่ได้ตอบในทันที “ยังไม่รีบพูดอีก!”วิ้ง! ร่างวิญญาณของอีอิ่นสะท้านราวกับจะแตกสลายลงแล้ว ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ใช่เทพจริง แม้จะมีฌานตบะสูงเพียงใดก็ไม่สามารถเทียบกับเทพที่ได้ขึ้นสวรรค์และได้
