รับพรจากกฎสวรรค์เก้าชั้นฟ้าต่อหน้าเทพจริงแล้ว ไม่ว่านักฝึกฌานใดๆ ก็เป็นเพียงมดแมลงไม่มีข้อยกเว้น! ดังนั้นอีอิ่นต้านทานอิทธิฤทธิ์เช่นนี้มิได้ แต่เทพทั้งสองท่านกลับยังคงกดดันอีอิ่นอย่างไม่ลดละ“ท่าน…” อีอิ่นหายใจลำบากซ่งเฉินฟางและคนอื่นๆ คุกเข่าลงบนพื้น พูดว่า “ท่านเทพทั้งสองโปรดอนุญาตให้ข้าได้พูดด้วย อาจารย์จี้จิ่วมิอาจพูดได้แล้ว ท่านทั้งสองโปรดไว้ชีวิต”“บังอาจ!” เทพท่านหนึ่งกลับตวาดขึ้น “กฎของทวยเทพ กล้าดีอย่างไรมาเถียง”“…” ซ่งเฉินฟางและคนอื่นๆ ตัวสั่นระริก พวกเขาเตรียมใจถูกพลังศักดิ์สิทธิ์กดทับทันที แต่ ‘ความหนักหน่วง’ ในความคิดของพวกเขากลับมิได้เกิดขึ้น ทำให้พวกเขาชะงักเล็กน้อยและในขณะเดียวกัน เยี่ยนอวี๋ที่ได้ยินความผยองตนของเทพสองท่านนั้น ขนตานางก็กระตุกเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่านางถูกยั่วยุ! ที่
สำคัญคือนางโมโหแล้ว! ทว่าหรงอี้ก็พูดเพื่อสงบอารมณ์นาง “ไม่เป็นอะไรหรอก เจ้ายุ่งของเจ้า ที่เหลือข้าจัดการเอง”“ใช่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเองก็ปลอบท่านแม่ของนางเยี่ยนอวี๋เองก็รู้ว่ามีหรงอี้อยู่จะไม่เกิดเรื่องแน่นอน นางเพียงแค่รู้สึกโมโห!ในขณะเดียวกัน…เทพผู้ลงมือที่เพิ่งรู้ถึงผิดปกติก็ถามขึ้นว่า “ผู้ใดบังอาจต้านแรงกดดันศักดิ์สิทธิ์”ทว่าสิ่งที่ตอบเขาคือแรงกดดันบนตัวของอีอิ่นที่ถูกพัดเป่าจนหายสิ้นแล้ว“ใคร!”เทพสององค์ที่ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใดก็โกรธกริ้ว! น่าเสียดายที่ไม่มีใครสนใจพวกเขา แม้แต่อีอิ่นที่ถูกช่
