วยก็ร่วงเข้าไปในสำนักศึกษา ไม่ตอบสนองอะไรแล้ว“บัดซบ! กลั่นแกล้งทวยเทพ ไม่กลัวสวรรค์ลงโทษหรืออย่างไร!”ในขณะที่ขึ้นเสียงนั้น เทพทั้งสองก็อัญเชิญสายฟ้าโดยเมินเฉยว่าเหล่าปราชาชนผู้บริสุทธิ์จะประสบหายนะเพียงใดหากจะพูดให้ถูก ในสายตาของเทพทั้งสอง ปราชาชนทั่วไปก็คือมดแมลง! พวกเขาไม่มีความเห็นอกเห็นใจใดๆ ต่อมดแมลงเหล่านี้
ดังนั้นพวกเขาจึงรวบรวมสายฟ้ามาไม่หยุดด้วยความเกรี้ยวกราด อีกเพียงไม่นานก็จะทำลายเมืองโยวตูทั้งเมืองทิ้งแล้ว สิ่งที่น่าเสียดายคือสายฟ้าเหล่านี้เพิ่งรวมตัวได้ระดับหนึ่งก็มลายหายสิ้นแล้วพูดได้ว่า… ก่อนหน้านี้ท้องฟ้าเหนือเมืองโยวตูยังมีสายฟ้าผ่าฟ้าแลบ ทำเอาเหล่าปราชาชนแตกตื่นจนไม่กล้าขยับตัว! ทว่าทันใดนั้นกลับไร้ซึ่งมวลเมฆ แม้แต่เมฆสักก้อนก็ไม่มี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเมฆครึ้ม“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่างุนงง ถึงอย่างไรนี่ก็เปลี่ยนแปลงเร็วเกินไปแล้ว สมองน้อยๆ ของเขาคิดตามไม่ทัน เขาจึงมองท่านพ่อของเขาอย่างฉงนสงสัยต้าซือมิ่งก็อธิบายให้เด็กน้อยฟังด้วยอารมณ์สบายๆ ว่า “พ่อกลืนมันไปแล้ว”“ว้าว…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตาลุกวาว เขารู้สึกว่าท่านพ่อเก่งจังเลยกลืนสายฟ้ามากมายเช่นนั้นจนหมด!อีกทั้งครั้งนี้ไม่เพียงเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่รู้สึกมหัศจรรย์ คนอื่นๆ ที่ได้ยินบนสนทนาของสองพ่อลูกก็ตะลึงงัน “…กะ กลืนเลยหรือ”เนื่องจากอีอิ่นผสานรวมกับสำนักศึกษาจึงมีเขาเพียงคนเดียวที่สัมผัสได้ว่าเมื่อครู่นี้ต้าซือมิ่ง ‘ลงม
