กปากเด็กน้อยไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าครั้งนี้เยี่ยนอวี๋ก็ไม่เข้าใจ ทว่าก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการสื่อสารระหว่างนางและเด็กน้อย นางรับเด็กน้อยเข้ามาและลูบขนอ่อนบนศีรษะของเขา “เสี่ยวเป่าเก่งที่สุด”
“ฮี่ๆ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กอดท่านแม่ไว้ก็ยิ้มร่า ทำเอาอินสวินอี้และคนอื่นๆ ที่เห็นรอยยิ้มของเขาต่างผ่อนคลายลงอย่างสมบูรณ์และยิ้มออก “เสี่ยวเป่ายังน่ารักและฉลาดเหมือนเดิมเลย”“เก่ง!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายิ้มตาหยีให้ทุกคน ไม่รู้ว่ากำลังชมตัวเองหรือชมทุกคนที่ปกป้องได้ดี แต่น่าจะกำลัมชมตนเองมากกว่าทว่าไม่ว่าเด็กน้อยชมใคร อินสวินอี้ก็ยิ้มตอบว่า “เสี่ยวเป่าเก่งที่สุด” คำตอบเช่นนี้ไม่ผิดแน่นอนเด็กน้อยขยับร่างกายอย่างดีอกดีใจก่อนจะหันศีรษะไปหาท่านแม่และมุดเข้าไปในซอกคอด้วยความดีใจปนเขิน“ต้าซือมิ่ง ร่างพลังจิตของท่านเหมือนจะไม่ค่อยดีแล้ว” ซ่งเฉินฟางเป็นคนแรกที่พูดถึงปัญหาหรงอี้พยักหน้าพลางจับหรงอี้ตัวน้อยคนนั้นมา ทันใดนั้นก็เรียกเสียงกรี๊ดเบาๆ จากเด็กน้อย “อ้ะ!” พ่อตัวน้อยๆ! อ้ะ! เสี่ยวเป่าชอบ!“!” เยี่ยนอวี๋ตาลุกวาว!น่าเสียดาย… ต้าซือมิ่งผสานรวมร่างพลังจิตตัวน้อยเข้าไปในระหว่างคิ้วแล้ว ไม่ปล่อยให้สองแม่ลูกได้เชยชมเลย ทำเอาพวกเขาทั้งสองมองด้วยสายตา ‘ประณาม’
“อ้ะ! พ่อ! เล็ก! พ่อตัวน้อย! ชอบ! เป่าชอบ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายังพูดอย่างไม่คล่องแคล่วว่า เสี่ยวเป่าอยากได้พ่อตัวน้อย พ่อตัวน้อยๆนั่น เสี่ยวเป่าชอบ!อีกทั้งเขาไ
