ม่เพียงพูด เขายังยื่นมืออวบอ้วนไปทางท่านพ่อของเขา ต้องการให้ท่านพ่อเขาอุ้ม! ต้องการให้ท่านพ่อเอาตัวพ่อตัวน้อยนั่นให้เขา จนเยี่ยนอวี๋แทบจะอุ้มเขาไว้ไม่อยู่แล้วแต่ต้าซือมิ่งไม่สนใจเด็กน้อย เยี่ยนอวี๋จึงอุ้มเขาไว้ไม่อยู่จริงๆแล้ว เด็กน้อย ‘หนีไป’ ในอ้อมอกของท่านพ่อแล้ว “อ้ะ! พ่อ! พ่อ!”ต้าซือมิ่งทำได้เพียงรับตัวเด็กน้อยไว้และลูบศีรษะเขา ต้าซือมิ่งทำเป็นไม่ได้ยินและเขาก็สัมผัสได้ว่าการเปลี่ยนแปลงของร่างพลังจิตองค์น้อยของเขามีกลิ่นอายของ ‘เขา’ อีกคนหนึ่งในร่างพลังจิตเห็นได้ว่า ‘เขา’ คนนั้นเคยคิดจะควบคุมร่างพลังจิตองค์นี้ของเขา แต่สุดท้ายก็ล้มเหลว อีกทั้งยังทิ้งร่องรอยไว้ ดีมาก นี่คือสิ่งที่ต้าซือมิ่งต้องการไม่มีใครรู้ว่าที่ต้าซือมิ่งใจดำคนนี้ทิ้งร่างพลังจิตตัวน้อยไว้ในสำนักศึกษา ไม่เพียงเพราะเอาไว้ปกป้องสำนัก แต่ยังเอาไว้ ‘ตก’ เขาอีกคนด้วยทว่าในขณะที่เขาครุ่นคิดอยู่นั้น เด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมอกของเขาก็ปีนขึ้นไปบนไหล่ของเขาแล้ว และยังยื่นมืออวบอ้วนไปแตะระหว่างคิ้วของเขา “พ่อ น้อย! มา!”
หรงอี้ “…”เขาดึงเด็กน้อยลงมาทันที “ไม่มา”“อ้ะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่างอแง “มา! มา! รัก!”เยี่ยนอวี๋เม้มปากยิ้ม นางอยากรู้เหลือเกินว่าต้าซือมิ่งคนนี้จะกล่อมเด็กน้อยอย่างไร อย่าเห็นว่าเด็กน้อยน่ารักน่าชัง พูดด้วยเหตุผลรู้เรื่อง แต่หากเป็นสิ่งของที่เขาชอบ เขาก็ไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ ถึงอย่างไรนางก็ไม่เคยต้านไว้ได้ ส่วนต้า
