ึ้น ก่อนหน้านี้พวกเราเองก็หลงกลอย่างไร้สัญญาณเตือนล่วงหน้า มิใช่หรือ”
“แล้วตอนนี้ทำอย่างไรดี” จวินอั้นหยวนอยากรู้ว่า ตอนนี้ฮ่องเต้อสูรองค์นี้ไล่ตามมาถึงแล้ว พวกเขาจะทำอย่างไร เพราะเหมือนกับว่าพวกเขาจะใช้แผนสำรองไปหมดแล้ว!“อย่าได้วิตก” เสียงของอีอิ่นดังขึ้น ปลอบประโลมทุกคนอย่างสงบ ภาพเสมือนสำนักศึกษาที่แปลงร่างมาจากเขาก็กำลังสบตากับฮ่องเต้หยวนคังฮ่องเต้หยวนคังผู้หนักแน่นกลับเอ่ยอย่างเหี้ยมเกรียมว่า “อีอิ่น!อย่าขัดขืนเลย ในฐานะที่พวกเจ้าเป็นปราชาชนของเรา ย่อมสมควรสละตนเพื่อผลงานอันยิ่งใหญ่ของเรา! เราต้องการให้พวกเจ้าตายพวกเจ้าก็ต้องยอมสละตน!”“กษัตริย์เช่นเจ้าไม่คู่ควรกับความจงรักภักดี ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ข้าอีอิ่นและเหล่าสำนักศึกษาจงรักภักดีต่อโยวตูอ๋อง” อีอิ่นกล่าวอย่างสงบฮ่องเต้หยวนคังโกรธกริ้ว “ตาแก่! เจ้าคงจะลอบฝักใฝ่ฝ่ายอินสวินอี้เจ้าโจรทรยศนั่นแต่แรกแล้วสินะ ก็ดี วันนี้เราจะกำจัดขุนนางกบฏเช่นเจ้าเอง! ตายซะเถอะ”เมื่อสิ้นเสียง ฮ่องเต้หยวนคังก็ซัดฝ่ามือออกไป อากาศแปรเปลี่ยนในทันใด ขุนเขาถล่มแผ่นดินแตกแยก ท้องฟ้าทั่วทั้งเมืองก็เปลี่ยนไป! เห็นได้ว่าเพียงฝ่ามือเดียวของเขาก็น่าสะพรึงเพียงใดแล้ว
อีอิ่นกลับมองเขาอย่างไม่เกรงกลัว แต่เขายังมิได้ตอบโต้ เพียงแค่มองฮ่องเต้คลุ้มคลั่งท่านนี้อย่างสงบด้วยแววตาเวทนาสายตาเช่นนี้ทำให้ฮ่องเต้หยวนคังเดือดดาลยิ่งกว่าเดิม “สายตาเจ้าหมายความว่าอย่างไ
