ช่วย!เถำวัลย์มำกมำยที่ผุดขึ้นใต้เท้ำจวินอั้นเทียนและอำวุโสมือกระบี่ก็เลื้อยพันไปที่พวกเขำก่อนจะฉุดกราชำกลงไปใต้พื้นดินทันที!เถำวัลย์ที่ผุดขึ้นมำจำกในเรือนรับรองเหล่ำนั้นเป็นเพียงกำรจู่โจมลวง ควำมจริงแล้วอินสวินอี้ถูกเถำวัลย์ที่จู่ๆ ก็ผุดออกมำจำกพื้นดินลำกไปท ำให้เขำไม่อำจตั้งตัวได้ทันเรือนรับรองทั้งเรือนกลับคืนสู่ ‘ควำมเงียบสงบอีกครั้ง’ …ครำนี้เอง ขุนนำงลับท่ำนหนึ่งก็รำยงำนขึ้นในรำชส ำนัก “ฝ่ำบำท โยวตูอ๋อง เจ้ำส ำนักแห่งส ำนักจวินจื่อ และอำวุโสมือกระบี่ติดกับดักแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“ดี!” ดวงตำฮ่องเต้หยวนคังเป็นประกำยด้วยควำมพึงพอใจ“เหลือเพียงส ำนักศึกษำแล้ว”“พ่ะย่ะค่ะ” ขุนนำงลับขำนตอบก่อนจะออกจำกต ำหนักหันกวงเหอซงยืนเฝ้ำอยู่ข้ำงเสำอย่ำงกล้ำๆ กลัวๆ เขำรู้สึกเหมือนกับว่ำตนเองได้ยินสิ่งที่ไม่ควรได้ยินเข้ำแล้ว ทว่ำฮ่องเต้หยวนคังกลับไม่สนใจ เขำคลี่ภำพวำดที่วำงอยู่ข้ำงหน้ำฎีกำอีกครั้งและมองเยี่ยนอวี๋บนภำพนั้นอย่ำงหมกมุ่น “เทพธิดำของเรำ อีกไม่นำนเจ้ำก็จะรู้ว่ำเลือกเรำจึงเป็นสิ่งที่ถูกต้อง! เจ้ำวำงใจเถอะ เรำจะให้โอกำสเจ้ำเปลี่ยนใจอีกครั้ง”
เหอซงแทบจะคุกเข่ำลงไปแล้ว! อันที่จริงเขำไม่รู้แผนกำรของฮ่องเต้หยวนคัง แต่เมื่อเขำได้ยิน ‘ส ำนักศึกษำ’ เขำก็รู้ว่ำเรื่องนี้ต้องเป็นเรื่องใหญ่! และเป็นเรื่องใหญ่มำกๆ ด้วย ถึงอย่ำงไรฮ่องเต้ในอดีตกำลที่ผ่ำนมำก็ไม่เคยแตะต้องส ำนักศึกษำแห่งต้ำซย่ำ เพรำะว่ำส ำนักศึกษำ
