“สวรรค์ช่วย! ท่านอาจารย์… นี่คือศิษย์น้องเล็กหรือขอรับ?”
ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในถ้ำที่พัก อู๋เสี่ยวพั่งที่ได้ยลโฉมอวี๋สุ่ยเอ๋อร์เป็นครั้งแรก ถึงกับยืนตะลึงตาค้าง ปากอ้ากว้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ ราวกับได้พบเห็นนางเซียนจำแลงกายลงมาเดินดิน
ทางด้านสวีหมิงเอง แม้จะเป็นคนสุขุม แต่แววตาก็ยังฉายแววตกตะลึงในความงามอย่างปิดไม่มิด
แม้ดรุณีน้อยนางนี้จะสวมเพียงชุดกระโปรงยาวเรียบง่ายไร้เครื่องประดับ แต่ก็ไม่อาจปิดบังกลิ่นอายความงามที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง หลุดพ้นจากโลกีย์วิสัยของอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ได้ ใบหน้าหวานละมุนไร้ที่ตินั้น เพียงพอที่จะสะกดให้ผู้พบเห็นต้องเผลอไผลตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น
“ซะ… สวัสดีศิษย์น้อง! ข้าชื่ออู๋เสี่ยวพั่ง ศิษย์พี่ของเจ้าเอง… จะเรียกว่าศิษย์พี่อ้วนก็ได้นะ!”
อู๋เสี่ยวพั่งรีบดึงสติกลับมา เสนอหน้าเข้าไปใกล้ด้วยท่าทีกระตือรือร้น พยายามจะยื่นมืออูมๆ ไปทักทาย
อวี๋สุ่ยเอ๋อร์ที่ไม่คุ้นชินกับมนุษย์แปลกหน้า เห็นเจ้าอ้วนพุ่งเข้ามาเช่นนั้นก็สะดุ้งโหยง รีบถอยกรูดไปหลบอยู่ด้านหลังจางอวิ๋นโดยสัญชาตญาณ มือเล็กๆ กำชายเสื้ออาจารย์ไว้แน่น
“เอ่อ…”
อู๋เสี่ยวพั่งชะงักกึก ค้างอยู่ในท่าที่ยื่นมือออกไปกลางอากาศ
