่วมแข่งขันอีก”“…ปี้เหลียนเข้าใจเจ้าค่ะ” ชือปี้เหลียนตอบจวินฮวนจึงไม่ได้เชือดเฉือนดอกปทุมทำให้เม่ยเอ๋อร์ดีใจนัก “ไม่มีใครได้สู้กับนางเลย ดีจริงๆ”เยี่ยนจื่อเสาไม่เข้าใจ “แล้วเจ้าไม่หวังว่าจะมีคนฆ่านางทิ้งหรือ”
“ข้าอยากกำจัดนางเอง!” เม่ยเอ๋อร์คิดว่าถึงแม้รอบสุดท้ายจะฆ่านางไม่ได้ สักวันก็ต้องมีโอกาสอยู่ดี ตราบใดที่ชือปี้เหลียนยังไม่ตายท้ายที่สุดก็ต้องตายด้วยดาบเล่มใหญ่ของนาง“…ก็ได้” เยี่ยนจื่อเสาไม่แสดงความเห็นใดๆ อีกแต่จะทำอย่างไรได้หลังจากสำนักจวินจื่อแล้ว สำนักเนี่ยผ่านก็ท้าชือปี้เหลียนอีกครั้ง!ครานี้เอง… สีหน้าของเม่ยเอ๋อร์ไม่แย่ไปกว่าชือปี้เหลียนเลย ทำเอาเยี่ยนจื่อเสาไม่รู้จะทำอย่างไรดี “สำนักเนี่ยผานถือว่าเป็นคนพวกเดียวกันกับพวกนางแล้ว พวกเขาย่อมไม่ฆ่าชือปี้เหลียนจนตายหรอก เม่ยเอ๋อร์เจ้ายังมีโอกาส”“ถ้าพลั้งเผลอล่ะ” เม่ยเอ๋อร์ไม่พอใจอยู่ดีเยี่ยนอวี๋จึงไม่เข้าใจถามว่า “เม่ยเอ๋อร์อยากฆ่าชือปี้เหลียนด้วยตัวเองหรือ”“ใช่เจ้าค่ะ นางชอบมองผู้ชายของคุณหนูใหญ่ น่ารำคาญจะตาย!” เม่ยเอ๋อร์ผู้ตรงไปตรงมาก็ตอบอย่างตรงไปตรงมาเยี่ยนอวี๋เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “ควักลูกตาก่อน”“เจ้าค่ะ!” เม่ยเอ๋อร์ดีใจจนเนื้อเต้น!พ่อลูกตระกูลเยี่ยนทั้งสาม “…”
หมายความว่าเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์หึงแล้วหรือ!?ต้าซือมิ่งจึงโอบเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์น่ารักน่าชังเข้ามาข้างกาย ดวงตาเป็นประกาย แววตาแฝงรอยยิ้มเมื่อชือปี้เหลียนที่กำลั
