งจะขึ้นเวทีเห็นภาพชายหญิงแสดงความรักใคร่กันเช่นนี้ก็ยิ่งทำให้นางเดือดดาล! ทว่าหลังจากนางขึ้นเวทีแล้ว นางก็ยอมแพ้ทันที “ข้าชือปี้เหลียนขอยอมแพ้”สำนักเนี่ยผ่านทำอะไรไม่ได้ ติ้งซีอ๋องเตือนอีกครั้ง “ธิดาศักดิ์สิทธิ์ชือ แม้การยอมแพ้ไม่ใช่การปฏิเสธคำท้า แต่ก็ถือเป็นการเลี่ยงท้า หากรอบต่อไปเจ้ายังคงไม่ลงประลอง เจ้าก็จะหมดสิทธิ์ร่วมการแข่งขันเช่นกัน”“…เจ้าค่ะ” ชือปี้เหลียนขานตอบก่อนจะเดินลงเวที นางอดมอง…ต้าซือมิ่งที่ยืนอยู่ข้างกายเยี่ยนอวี๋ไม่ได้ครานี้เยี่ยนอวี๋สังเกตเห็นแล้ว นางรีบมองกลับไปทันที นัยน์ตาของนางสงบไร้คลื่นราวกับกำลังหลุบตามองมดตัวหนึ่งเมื่อต้าซือมิ่งเห็นท่าทีหยิ่งผยองของนาง มุมปากของเขาก็ยกขึ้น“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์วางใจเถอะ ในสายตาข้ามีเพียงเจ้า”“ข้างดงามกว่านาง” เยี่ยนอวี๋พูดความจริง
“ต่างกันราวฟ้ากับเหว” ในเสียงสำทับของต้าซือมิ่งเจือปนไปด้วยรอยยิ้มจางๆ ราวกับว่ามีรอยยิ้มมากมายกว่านี้ซ่อนอยู่ในใจเขาเสียงสะท้อนก้องกังวานอยู่ข้างในเยี่ยนอวี๋จึงต่อยหน้าอกเขาไปทีหนึ่ง!“ฮึ” หรงต้าซือมิ่งที่หัวเราะออกมาก็จับกำปั้นของปฐมราชินีเยี่ยนไว้ก่อนจะบรรจงจูบลงไป “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์งามที่สุด เจ้าคือผู้เลอโฉมแห่งสวรรค์ชั้นเก้า ไม่มีผู้ใดในใต้หล้าเทียบได้”เยี่ยนอวี๋อมยิ้ม เห็นได้ชัดว่านางชอบคำชมนี้!ต้าซือมิ่งก็หัวเราะออกมา เขาจูบลงไปที่หน้าผากของนางอย่างไม่สนใจสายตาผู้คน ทำเอาชือปี้เหลียนและหยวนคัง
