ปฐมราชินีเยี่ยนต่อยไหล่เขาเข้าอย่างจัง!ครานี้เอง…“ฮึ”ต้าซือมิ่งส่งเสียงไม่พอใจในลำคอ เขาจำใจต้องผละออก แต่มือที่ประคองคอของปฐมราชินีเยี่ยนไว้ยังคงประคองไว้เช่นนั้นเขายังคงอยากจะจูบนางต่อ จึงกล่าวด้วยเสียงแหบแห้งว่า “ใจร้ายจัง”“เจ้า…” ลมหายใจที่รินรดอยู่ตรงหน้าทำเอาเยี่ยนอวี๋ว้าวุ่น นางยังรู้สึกว่าในช่องปากและร่างกายของตนอบอวลไปด้วยกลิ่นอายดุจหิมะดั่งธูปของคนผู้นี้ ทั้งเย็นชื่นและผ่อนคลายซาบซ่านจนมิอาจถอนตัวได้มือข้างหนึ่งของหรงอี้ลูบขนอ่อนน้อยๆ ของเด็กน้อยเพื่อให้เขาอยู่นิ่งๆ ก่อนจะฉวยโอกาสจูบเยี่ยนอวี๋ขณะที่นางกำลังสูดหายใจเข้าและยังจูบจมูกน้อยๆ ของนางด้วย เขาตามตอแยนางไม่เลิกเยี่ยนอวี๋ที่แต่เดิมสติสตังกลับมาแล้วก็กระเจิดกระเจิงอีกครั้ง “ไม่อุ๊บ…”เมื่อเห็นว่าเขาจะทำตัวเหลวไหลอีกครั้ง เยี่ยนอวี๋ก็เบือนหน้ามุดเข้าไปในซอกคอของเขาไม่ยอมให้เขาจูบต่อ และกล่าวตำหนิด้วยเสียงหอบเล็กน้อย “พอได้แล้ว”
“อืม” หรงอี้ขานตอบพลางยิ้ม เสียงเข้มทุ้มต ่านั้นช่างเสนาะหูไพเราะและเย้ายวนเยี่ยนอวี๋ได้ยินดังนั้นก็สูดหายใจเข้าอีกหลายเฮือก นางรู้สึกได้ว่ามือของเขายังประคองคอของนางไว้อย่างอ่อนโยน ทำให้นางไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ได้แต่แอบอิงแผ่นอกของเขาเขานี่มัน…“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์”หรงอี้ที่ประคองคอของนางไว้เบาๆ ก็หลุบตาลงมามองมนุษย์ในอ้อมอกประหนึ่งปลาตัวน้อยที่กำลังเผยอปากเล็กน้อย เขาตกหลุมรักเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เช่นนี้จร
