ิงๆ เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของข้า…เนื้อตัวนิ่ม ปากนิ่มยิ่งกว่า …ทั้งนิ่มทั้งหอมไปทุกที่ ทำเอาหรงอี้ลืมเรื่องเรื่องหนักใจทั้งปวงไปแล้ว ในยามนี้เขาเพียงแค่ต้องการกอดเจ้าปลาตัวน้อยนุ่มนิ่มตัวนี้ไว้เท่านั้นทว่าเมื่อคิดถึงร่างพลังที่ไหลออกไปอาจจะเก็บความทรงจำส่วนสำคัญไว้ ดวงตาสีม่วงของต้าซือมิ่งก็ลุ่มลึกกว่าเดิม ในขณะเดียวกัน…“อ้ะเนะ!”
เด็กน้อยที่คิดว่าตนเองขยับได้แล้วก็มุดออกมาจากอ้อมอกของท่านพ่อ และยังโผล่ขึ้นมาข้างหน้าท่านพ่อของเขาพลางมองอย่างสงสัย “พ่อ? เนะ?”ต้าซือมิ่งมอง ‘หลักฐาน’ ที่อยู่ตรงหน้านี้ นัยน์ตาขรึมลงเล็กน้อย“เมื่อครู่เสี่ยวเป่าขยับทำไมล่ะ”เด็กน้อยกุมศีรษะด้วยมืออวบอ้วนของเขา มองท่านพ่อตาปริบ“เนะ?”“พ่อบอกให้เจ้าอย่าขยับมิใช่หรือ” หากไม่ใช่เพราะเด็กน้อยขยับเขาจะได้…“เป่า แบน!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าบอกว่า ไม่ใช่เสี่ยวเป่าอยากขยับ แต่เสี่ยวเป่าจะถูกทับจนแบนแล้ว!เยี่ยนอวี๋ฟังบทสนทนาอัน ‘คลุมเครือ’ ของสองพ่อลูกก็จับประเด็นได้ นางหันไปถาม “เจ้าไม่ให้เสี่ยวเป่าขยับตั้งแต่เมื่อไร เหตุใดข้าไม่รู้เลย”“ลูบ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตอบอย่างเริงร่า ท่านพ่อรูปงามลูบหลังและรวบตัวเสี่ยวเป่าไว้ หมายถึงไม่ให้เสี่ยวเป่าขยับ!เยี่ยนอวี๋ไม่เข้าใจ ทว่าต้าซือมิ่งก็สาธิตให้นางดู เขารวบเด็กน้อยเข้ามาในอ้อมอกอีกครั้ง เด็กน้อยพิงอกของท่านอย่างให้ความร่วมมือ จากนั้นต้าซือมิ่งก็ลูบหลังของเขา เขาก็มุดเข้าไปในอ้อมอกของท่
