มาด้วยก็ต้องระวังตัวหน่อย!”“ชู่ว์! ชู่ว์…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ารีบปิดปากท่านแม่ของเขาไว้ทันทีพลางส่งเสียง ชู่ว์ๆ ดังไม่หยุด เขาจึงถูกท่านแม่ปิดปากไว้อีกครั้งแล้วต้าซือมิ่งจูบคนตัวโตแล้วก็จูบคนตัวเล็ก ในดวงตาสีม่วงของเขาเต็มไปด้วยความขบขัน น ้าเสียงยังเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน “อืม ระวังหน่อย”เยี่ยนอวี๋อุ้มเด็กน้อยเข้ามา มือปิดปากเด็กน้อยไว้ตลอดเวลานางใช้สายตาส่งสัญญาณให้ต้าซือมิ่งรีบทำธุระ ฝ่ายหลังเองก็ไม่ได้ชักช้าเส้นลายอันศักดิ์สิทธิ์ถูกต้าซือมิ่งดึงออกมาจากปลายนิ้ว มันเปล่งประกายแสงสีม่วงอัศจรรย์ ราวกับว่าทุกเส้นลายมีกฎเกณฑ์พิเศษในตัวมันเอง เยี่ยนอวี๋มองดูด้วยแววตาเคร่งขรึม
เมื่อลายเส้นถูกดึงออกมาหมดแล้ว หรงอี้ก็ประกอบลายเส้นเหล่านี้ให้กลายเป็นอักษรโบราณอันลึกลับและซับซ้อน ทันใดนั้นเยี่ยนอวี๋ก็สัมผัสถึง…วิ้ง!แคร่ก!…
