อย ฝ่ายหลังจึงพิงอกของท่านพ่ออย่างพอใจและฟังท่านพ่อท่านแม่เงียบๆ เขายังกอดท่านพ่อแน่นเป็นครั้งคราว ไม่รู้ว่าตื่นเต้นเรื่องอะไรต้าซือมิ่งรวบผ้าห่อตัวให้เด็กน้อย ก่อนจะพูดอย่างละเอียดว่า “ ’เขา’ เองก็คงแอบข้าโดยไม่รู้ตัว ฉะนั้นทุกครั้งที่ไปวังใต้ดิน เราจึงมองไม่เห็น ‘เขา’ เมื่อก่อนข้าไม่รู้ว่า ‘เขา’ ซ่อนตัวอย่างไร แต่ในเมื่อตอนนี้รู้แล้ว เราย่อมหาเขาเจอ”“เช่นนั้นเราไปกันตอนนี้เลยหรือไม่” เยี่ยนอวี๋ยังคงเป็นกังวล“ตอนที่ข้าเก็บวิญญาณกู้หยวนซู มีพลังกลุ่มหนึ่งแทรกแซงกะทันหันข้ากลัวว่าจะทำให้ ‘เขา’ ตื่น”“อืม” เมื่อหรงอี้พยักหน้า เขาก็พาภรรยาและลูกหายวับไปทางราชสำนักแล้วผ่านไปเพียงไม่นาน ทั้งสามก็มาถึงวังใต้ดินในราชสำนักเยี่ยนอวี๋ “…”เราเข้ามากันง่ายดายเช่นนี้ และยังพาลูกน้อยมาด้วย จะไม่เป็นอะไรจริงๆ หรือส่วนเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่งุนงงไปครู่หนึ่งก็ทำท่าจะส่งเสียงตื่นเต้นดีใจแต่เขาก็ถูกท่านแม่ปิดปากไว้ “ชู่ว์ เสี่ยวเป่าไม่พูดนะ พวกเราจะถูกคนอื่นพบไม่ได้นะ”
เยี่ยนเสี่ยวเป่ารีบปิดปากทันที ดวงตากลมโตของเขากลับเปล่งประกายเต็มไปด้วยความระทึก ทำเอาเยี่ยนอวี๋กลัวว่าเด็กน้อยจะดีใจจนลืมตัวส่งเสียงออกมาต้าซือมิ่งมองภรรยาในอ้อมแขนที่แสดงท่าทาง ‘ลับๆล่อๆ’ และกำลังปิดปากเด็กน้อยอย่างหาดูได้ยาก เขาก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย“มิต้องกังวลหรอก”“ชู่ว์!” เยี่ยนอวี๋ถลึงตาใส่ต้าซือมิ่ง พูดเสียงเบาว่า “เจ้าพาเสี่ยวเป่า
