ะว่าเขารู้ดีว่า ในเมื่อเรื่องมาถึงจุดนี้แล้วก็ไม่มี‘หากว่า’ อีก มีเพียงล้มหายตายจากกันไปข้าง! หยางถิงซานจึงปริปากพูดกับผู้อาวุโสข้างกายว่า “ท่านผู้อาวุโส ท่านคิดเห็นเช่นไร”“เปิดเถิด” ผู้อาวุโสที่ก่อนหน้านี้ปรากฏตัวอยู่ข้างกายหยางเซ่าเหิงก็ถอนหายใจเล็กน้อย “น่าเสียดายศิษย์ชั่วผู้นี้ หากพวกเจ้ามิได้ให้ตระกูลจางกระทำเช่นนั้นในอดีต นางในวันนี้จะต้องเป็นความภาคภูมิของสำนักคุนอู๋แน่”“ข้าละอายใจ” หยางถิงซานหลุบตาลงผู้อาวุโสท่านนั้นก็โบกมือเล็กน้อย ไม่พูดอะไรอีก
ที่นั่งของสำนักคุนอู๋ในยามนี้เหลือเพียงผู้อาวุโสท่านนี้และหยางถิงซานพวกเขาสองคนแล้วหลังจากหยางถิงซานคำนับแล้วก็ส่งกระแสจิตให้หยางเซ่าเหิงที่อยู่บนเวที ‘ปล่อยทัพวิญญาณอสูรออกมา’ถึงแม้เขาเองก็รู้สึกเสียดาย แต่หยางถิงซานเชื่อว่า เยี่ยนจื่ออวี๋วีรสตรีผู้นี้ก็ต้องมีจุดจบเดียวกับมารดาของนาง นั่นก็คือตายจากไปหารู้ไม่ว่า ปฐมราชินีเยี่ยนที่กำลังแสดงละครอยู่นั้นกำลังรอให้เขาแสดงท่าไม้ตาย เพราะนางอยากรู้ความลับเรื่องชั้นลอยระหว่างมิติเหลือเกิน บัดนี้…
