าข้าเถอะ!”เสียงอุทานดังไม่หยุด!เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่พอใจ “แม!” ท่านแม่คนงามเป็นท่านแม่ของเสี่ยวเป่า! ไม่ใช่ของพวกเจ้าเสียหน่อย!เยี่ยนชิงเองก็กอดหลานชายน้อยไว้แน่นด้วยความประหม่าจังหวะนั้นเองบุตรสาวก็เงยหน้าขึ้นโถมเข้าใส่ภูเขาคุนหลุน ดูเหมือนจะซัดภูเขาคุนหลุนให้กระจุย“ปล่อยอสูรเทพออกมาเร็วเข้า!” หยางถิงซานรีบตะโกนหยางเทียนชื่อปลุกเร้าภูเขาคุนหลุนอยู่ก่อนหน้าแล้ว วิญญาณอสูรขนาดมหึมามากมายกระโจนใส่เยี่ยนอวี๋ราวกับพญาเสือลงเขากลิ่นอายวิญญาณอสูรในตำนานอบอวลไปทั่ว ทำเอานักฝึกฌานทั้งลานสนามอ ้าอึ้งกรร!กรร…วิญญาณอสูรโหดเหี้ยมร่างพยัคฆ์ พวกมันมีใบหน้ามนุษย์ดุร้ายและเขี้ยวแหลมคม พวกมันกำลังล้อมเยี่ยนอวี๋ และทำท่าจะฉีกทึ้งเข้าที่คอ ร่างกายและหลังของนาง
“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าโมโห! เขาปีนขึ้นไปบนไหล่ของท่านตาคอยมองเหล่าอสูรขนาดใหญ่ แสดงท่าทางราวกับว่า ข้าจะกินพวกเจ้าหลังจากที่เยี่ยนอวี๋คุ้มกันตนเองครู่หนึ่งแล้ว นางก็เผยกรงเล็บอันแหลมคมออกมาทันที เพียงกรงเล็บเดียวก็ฉีกอสูรเทพที่ล้อมนางไว้จนเหวอะด้วยพลังที่มิอาจหยุดยั้งได้ภาพเช่นนี้… เพียงพอที่จะทำให้หยางถิงซานตกอยู่ในความเงียบขรึม กระทั่งมีจังหวะหนึ่งเขากำลังคิดว่า หากรู้แต่แรกว่าเยี่ยนจื่ออวี๋สตรีนางนี้จะชั่วร้ายเช่นนี้ เขาจะยังกล้าจงใจข่มแหงสำนักชางอู๋แต่แรกหรือไม่แต่นี่ก็เป็นเพียง ‘ถ้าหาก’ หยางถิงซานสะบัดความคิดนี้ออกจากหัวอย่างรวดเร็ว เพรา
