สมใจ!“สุนัขบ้าชัดๆ” เยี่ยนจื่อเยี่ยกวาดตามองหยางเซ่าเหิงอย่างหัวเสีย หากไม่ใช่เพราะน้องสาว เขาคงซัดสุนัขบ้าตัวนี้ให้ร่วงสักหมื่นครั้งเยี่ยนอวี๋จูบเด็กน้อยเบาๆ “เสี่ยวเป่า แม่ฝากท่านตาหน่อยนะ แม่ต้องไปจัดการสุนัขบ้าแล้ว”“ได้” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย เขายังโบกมือให้ราวกับกำลังบอกว่า ‘ฝากท่านตาไว้ที่ข้าเถอะ ท่านแม่วางใจได้’ทำเอาเยี่ยนอวี๋อดจูบเขาไม่ได้อีกครั้งหลังจากที่ภรรยาจูบเด็กน้อยเสร็จแล้ว ต้าซือมิ่งก็โอบไหล่นางเข้ามาในอ้อมแขนไว้แน่น กระซิบว่า “ไปเถอะ อยากทำอะไรก็ทำเลย”เยี่ยนอวี๋ชะงักเล็กน้อย นางมองดวงตาสีม่วงจรัสคู่นั้นของบุรุษตรงหน้า นางเห็นแสงระยิบระยับในดวงตาเขา รู้ว่าเขาพอจะรู้ ‘อดีตที่นางเผชิญ’ บ้างแล้วแม้ว่านางจะพูดเพียงไม่กี่ประโยค เขาก็สามารถรับรู้เรื่องราวมากมายจากคำพูดเหล่านี้ กระทั่งเดาได้ว่านางอยากทำอะไร เขารู้จักและเข้าใจนางดี
ชั่วขณะนั้นเอง… เยี่ยนอวี๋เขย่งเท้าขึ้นจรดริมฝีปากลงไปที่ปากของเขาก่อนจะเดินจากไป นางขึ้นไปบนเวทีอีกครั้งและเผชิญหน้ากับหยางเซ่าเหิงต้าซือมิ่ง “…”เขาเม้มปากเล็กน้อย มองไปบนเวที มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยความอ่อนโยนปรากฏบนใบหน้า ทำให้ชือปี้เหลียนที่คอยมองเขารู้สึกอกจะแตก!ในขณะที่ชือปี้เหลียนกำลังคิดเช่นนี้ก็ถูกสายตาเยือกเย็นของเม่ยเอ๋อร์จ้องเขม็งจนชือปี้เหลียนผงะเล็กน้อยเม่ยเอ๋อร์พาดดาบเล่มใหญ่บนบ่าพลางพ่นหายใจออกมา เห็นได้ชัดว่ากำ
