“นี่มัน…”อีอิ่นที่งุนงงก็ตะลึงงัน! สวรรค์เป็นพยาน ในฐานะที่เป็นจี้จิ่วแห่งสำนักศึกษาผู้อัญเชิญศักดิ์สิทธิ์ ในต้าซย่าแห่งนี้ไม่มีผู้ใดรู้จักนักอัญเชิญศักดิ์สิทธิ์ได้ดีไปกว่าเขาแล้วเสียดายที่ตัวของเยี่ยนอวี๋คือกฎเกณฑ์และจุดเริ่มต้นของสรรพสิ่ง นางย่อมไม่เหมือนผู้อื่นในสายตาของผู้ชม นางในบัดนี้กำลังก้มตัวลงลูบซีหวังหมู่ที่กำลังก้มศีรษะหมอบกราบอย่างรักใคร่และเอ็นดูวี้ด! ซีหวังหมู่บรรพกาลที่ดุร้ายยังส่งเสียงอ่อนโยนออกมา ทำให้ผู้คนในเหตุการณ์ถึงกับต้องตามหาลูกตาที่หลุดจากเบ้ากันแล้ว!“อ้ะเนะ!” เจ้าตัวน้อยก็ตื่นเต้นดีใจอยากลองไปจับตัวงามๆ นั่นเขาจึงยื่นมืออวบอ้วนของตนไปทางท่านพ่อ หวังให้ท่านพ่อของเขาอุ้มเขาขึ้นไป ถึงแม้ต้าซือมิ่งจะอุ้มเด็กน้อยเข้ามาในอ้อมอกแล้ว แต่เขากลับนิ่งไม่ไหวติง ทำเอาเด็กน้อยเร่งเร้า “พ่อ! พ่อ…”ในขณะเดียวกัน เยี่ยนอวี๋ที่นำมือสัมผัสบนเงาร่างซีหวังหมู่ นางก็สัมผัสได้ถึงความอาวรณ์อย่างยิ่งยวดของลูกน้องเก่า แต่มันเป็นเพียงร่างเงา ตามกฎสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแล้ว พวกเขาไม่สามารถสื่อสารกับเยี่ยนอวี๋ได้ เยี่ยนอวี๋ที่เข้าใจความนึกคิดของลูกน้องเก่าดีจึงส่งกระแสจิตให้เงาร่างนี้ ‘ไปเถอะ ข้าจะกลับไปแน่ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง‘
วี้ด! เมื่อซีหวังหมู่ได้รับสารนั้นก็ค่อยๆ จางหายไปราวกับสมความปรารถนาแล้วแต่กู้หยวนซูไม่ยอม “เดี๋ยวสิ! ซีหวังหมู่! เจ้าเป็นวิญญาณอสูรของข้า เจ้าเป็นอะไรกันแน่ ข้าสั
