่งให้เจ้าสังหารนาง สังหารเยี่ยนจื่ออวี๋นังคนชั่วคนนี้!”ซีหวังหมู่ชะงักเล็กน้อยก่อนจะมองไปที่กู้หยวนซู ฝ่ายหลังพลันรู้สึกเหมือนตกนรกยักษา เหมือนกับตนเองตายไปแล้วอย่างไรอย่างนั้น ไม่อาจอธิบายออกมาได้เลย!ทว่าเยี่ยนอวี๋ก็พูดขึ้นว่า “ไปเถอะ” นางไม่ยอมให้กู้หยวนซูตายไปง่ายๆ เช่นนี้หรอก หากตายไปเช่นนี้จะผิดต่อแม่นางน้อยชาติที่แล้วคนนั้นและพี่ชายทั้งสองของนางวี้ด! ซีหวังหมู่ที่จากไปด้วยความดุร้ายสลายหายไปทันทีเหตุการณ์เช่นนี้… ราวกับว่าเยี่ยนอวี๋เป็นผู้อัญเชิญซีหวังหมู่ หาใช่กู้หยวนซูถึงแม้ความเป็นจริงจะทำให้กู้หยวนซูรู้สึกอับอายมากกว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะว่าซีหวังหมู่บรรพกาลเป็นอสูรที่นางอัญเชิญมาเองจริงๆ น่าเสียดายที่นางไม่สามารถควบคุมมันได้เลยไม่เพียงเท่านี้ ที่สำคัญคือซีหวังหมู่บรรพกาลยังหมอบกราบเยี่ยนอวี๋ต่อหน้าผู้ชม! ยังมีอะไรน่าขายหน้าได้มากกว่านี้อีกหรือ คงไม่มีแล้วล่ะ
“หากข้าเป็นกู้เหนียงเหนียง ข้าคงฆ่าตัวตายไปแล้ว”“วิญญาณอสูรในตำนานที่ตนเองอัญเชิญมายอมจำนนต่อศัตรูอีกทั้งยังไม่ฟังคำสั่งของตนเองเลย บทจะไปก็ไป ไม่รู้ว่าอัญเชิญมาเพื่ออะไร”“อยากได้หน้าไง!…”กลุ่มคนวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างดุเดือดอีกครั้ง ถึงแม้กู้หยวนซูเป็นคนของราชสำนัก โดยทั่วไปแล้ว ทุกคนไม่กล้าวิจารณ์กันอย่างโจ่งแจ้ง แต่จะทำอย่างไรได้เล่า มันอดไม่ได้นี่!แม้แต่กู้ปิ่งคุนยังเอ่ยขึ้นว่า “ศึกนี้…” เขาอยากจะบอกว่าสำนัก
