้ง“อย่าคิดหนี!”เยี่ยนอวี๋ก็ไม่ได้โจมตีกลับ นางเพียงหลบหลีกการจู่โจมของกู้หยวนซูราวกับผีเสื้อที่กำลังเต้นระบำ ด้วยความรวดเร็วของนางทำให้การเคลื่อนไหวของนางกลายเป็นเส้นแสงสีรุ้ง“ให้ตายเถอะ!” กู้หยวนซูเองก็ไม่ช้า นางที่สวมชุดวังหลวงสีแดงใช้กรงเล็บตามฉีกเยี่ยนอวี๋ไปติดๆ ทุกครั้ง แต่กลับไม่ถูกตัวนางเลยหารู้ไม่ว่า ปฐมราชินีเยี่ยนกำลัง ‘ออมมือ’ ให้นางอยู่ แต่นางก็ยังพูดจาอวดดี “เยี่ยนจื่ออวี๋ แน่จริงก็อย่าหลบ! มาสู้กับข้าสิ”เมื่อได้ยินดังนั้น…“ตามที่เจ้าปรารถนา”เยี่ยนอวี๋ก้มตัวลงก่อนจะยกมือขึ้นคว้ามือของกู้หยวนซูที่พุ่งมาตรงหน้านาง เพียงแค่นางพลิกตัวกลับก็ทำให้มือของกู้หยวนซูขย ้าใส่ใบหน้าของตัวนางเองการจู่โจมกลับเช่นนี้ดูเหมือนจะง่ายดาย แต่กลับแฝงไปด้วยวิถีพลิกฟ้าคว ่าดิน เยี่ยนอวี๋ไม่เพียงเปลี่ยนทิศทางการจู่โจมของกู้หยวนซู นางยังเร่งการโจมตีนี้ให้เร็วขึ้นด้วยครานี้เอง…“ไม่!”
แม้กู้หยวนซูจะตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว นางหยุด ‘การโจมตีตนเอง’นี้แล้ว เสียดายที่ตั้งแต่ที่ ‘กรงเล็บ’ ของนางถูกเยี่ยนอวี๋คว้าไว้ มันก็ไม่ใช่ของนางอีกต่อไปแล้วกู้หยวนซูที่ถูกหลบหลีกนับครั้งไม่ถ้วนก็ไม่คิดว่าเยี่ยนอวี๋จะจู่โจมกลับเช่นนี้ นางจึงฉีกทึ้งใบหน้าของตนเองจนเละเลือดสีดำสดไหลพุ่งออกมาจากใบหน้าที่ยังถือว่างดงามดั่งบุปผาดวงนั้นของกู้หยวนซู และมันยังกัดกินเนื้อหนังของตัวนางเองอย่างรวดเร็ว“โอ้ย!” กู้หยวนซูรีบปิดหน้าไ
