ันที เขาหลุบตาลงก็เห็นเจ้าตัวน้อยกำลังมองเขาอย่างไร้เดียงสา เขาคิดว่าเจ้าตัวน้อยคงตกใจจริงๆ จึงปลอบเด็กน้อยอย่างรู้สึกผิดว่า “ไม่เป็นไรนะ เสี่ยวเป่า ท่านแม่เจ้าไม่เป็นอะไร”“เนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่เข้าใจ เพราะเขารู้ว่าท่านแม่ของเขาปกติดี แต่ท่านตาของเขาดูไม่ดีเลย ร้องไห้ฟูมฟายเช่นนี้ หรือว่าถูกตีมานะ?เยี่ยนอวี๋โล่งอก “พอแล้วท่านพ่อ รีบพาเสี่ยวเป่าลงไปเถอะ ข้าต้องประลองต่ออีก”“เช่นนั้นเจ้าระวังตัวหน่อยนะ อย่าบาดเจ็บล่ะ” เยี่ยนชิงกำชับเยี่ยนอวี๋ผงกศีรษะ นางรีบไล่ท่านพ่อลงไปจากเวทีและแอบกุมขมับเล็กน้อยเยี่ยนชิงเดินไปพลางเหลียวมามอง ราวกับว่าหากคลาดสายตาไปเพียงเล็กน้อย บุตรสาวจะถูกโจมตี ทำเอาแต่ละสำนักรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก“ได้ยินมานานแล้วว่าเจ้าสำนักสำนักชางอู๋รักบุตรยิ่งชีพ ดูท่าจะเป็นจริงตามนั้น เจ้าสำนักเยี่ยนท่านนี้รักบุตรเกินจริงกว่าที่ล ่าลือกันมาเสียอีก” ตี๋อูหวนทอดถอนใจผู้อาวุโสสำนักเนี่ยผานกลับพูดติดตลกว่า “หากท่านเจ้าสำนักมีบุตรสาวยอดเยี่ยมเช่นนี้ ท่านเองก็คงรักหวงแหนไม่แพ้กัน!”
“ไม่ใช่สิ ตั้งแต่ที่แม่นางน้อยตระกูลเยี่ยนท่านนี้ถูกตัดสินว่าเป็นผู้ไร้พลัง เยี่ยนชิงก็รักนางเช่นนี้แล้ว เกรงว่าไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย” ตี๋อูหวนดูออกว่าเป็นเพราะแม่นางตระกูลเยี่ยนในอดีตไร้ความสามารถเมื่อครู่นี้เจ้าสำนักท่านนี้จึงรู้สึกหัวใจแตกสลายเช่นนี้ เขายังไม่เคยชินกับบุตรสาวเปี่ยมพรสววรรค์ในป
