เดี๋ยวก็หายแล้วนะ เสี่ยวเป่าไม่ต้องกลัว”“แม แม…” เด็กน้อยที่สัมผัสถึงท่านแม่ก็ร้องเรียก “แง… เป่าเจ็บๆ”เยี่ยนอวี๋หัวใจจะสลาย น ้าตาเอ่อในดวงตา “เป็นอะไรไปน่ะ เป็นเพราะยาสกัดตี้ซินหรือ เสี่ยวเป่ารับฤทธิ์ยาสกัดตี้ซินไม่ได้หรือ”“ไม่ใช่หรอก” ต้าซือมิ่งลูบศีรษะที่มีขนอ่อนน้อยๆ เบาๆ เขายังคอยแผ่ซ่านกลิ่นอายของตนเองเข้าไปในตัวของเด็กน้อย ช่วยเขาระงับพลังในสายเลือดเหล่านั้น
ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดตัวของเด็กน้อยก็ไม่ได้ตัวแดงเช่นนั้นแล้วและก็ไม่ส่งเสียงร้องเจ็บแล้ว แต่ยังคงฮึมฮัมอย่างออดอ้อน และยังคว้าเสื้อของท่านพ่อไว้แน่นต้าซือมิ่งลูบหลังเด็กน้อยเบาๆ ไม่หยุด “ไม่ต้องกลัว เสี่ยวเป่าไม่ต้องกลัว นี่คือพลังของเสี่ยวเป่า เป็นพลังที่เก่งมาก ไม่ต้องกลัวนะ”เสียงปลอบประโลมอันไพเราะของต้าซือมิ่งเหมือกับกำลังบรรเลงบทเพลง มันหนักแน่น อ่อนโยน งดงามและน่าหลงไหล เพียงไม่นานก็ปัดเป่าความอึดอัดของเด็กน้อยจนหมดสิ้น“พ่อ…” เด็กน้อยที่พึมพำเบาๆ ก็ค่อยๆ สงบลง และนอนหลับสนิทอีกครั้ง ใบหน้าน้อยๆของเขากลับยังคงมีคราบน ้าตา เยี่ยนอวี๋จึงเช็ดให้เขาหรงอี้ลูบศีรษะที่มีขนอ่อนน้อยๆ เบาๆ และให้เยี่ยนอวี๋ช่วยเด็กน้อยเปลี่ยนเสื้อผ้า นางเพิ่งรู้ว่าเสื้อของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่นี้เจ้าตัวน้อยคงทรมานมาก คงเจ็บจนเหงื่อไหลไปทั้งตัวทุกๆ ฉากที่ปรากฏในสายตาทำให้ประมุขหอโอสถที่มาเห็นอีกครั้งก็ถอนหายใจเบาๆ
