ในขณะเดียวกัน!“!”หรงต้าซือมิ่งที่รับรู้บางสิ่งได้ก็มองไปที่ใจกลางของวังใต้ดินทว่าสิ่งที่หรงอี้เห็นยังคงเป็นใจกลางวังใต้ดินอันว่างเปล่า แต่เขาก็ไม่คิดเช่นนั้นแล้ว ขณะที่เดินเข้าไปใกล้ เขาก็แผ่ซ่านพลังออกมาเล็กน้อย“…”หมอกควันสีม่วงคล้ายกลุ่มแก๊สอวกาศไหลทะลักออกมาจากร่างหรงอี้ไม่หยุด มันผสานเข้าไปในศูนย์กลางของวังใต้ดิน อันที่จริงก็คือผสานเข้าไปในร่างของ ‘ต้าซือมิ่ง’ ชั่วร้ายนั่นแต่แล้วกลิ่นอายของหรงอี้ไม่เพียงไม่ได้สะท้อนเข้าไปใน ‘ต้าซือมิ่ง’ ชั่วร้ายนั่น แต่ราวกับว่ามันยังควบคุม ‘เขา’ ไว้ ทำให้ ‘เขา’ นอนหลับต่อไป ราวกับว่าดวงตาที่ขยับเมื่อครู่นี้ไม่เคยเกิดขึ้นแต่อย่างใด“เกิดอะไรขึ้นหรือ” เยี่ยนอวี๋ที่มิได้สัมผัสถึงความผิดปกติเลยก็มองออกว่าต้าซือมิ่งมีท่าทีผิดปกติไปเล็กน้อย “พบอะไรหรือ”หรงอี้ที่ขมวดคิ้วเล็กน้อยก็เก็บพลังกลับมา ในจังหวะนั้นเองราวกับว่าสัญชาติญาณบอกเขาว่าเขาเห็น ‘ตนเอง’ อีกคนหนึ่ง ‘ตนเอง’ที่อำมหิตชั่วร้ายและมีผมสีแดงคนนั้น
สัญชาติญาณเช่นนี้ทำให้หรงอี้ยกมือขึ้นแตะระหว่างคิ้วทันทีต่อจากนั้น…“…”หรงต้าซือมิ่งขนาดเล็กคนหนึ่งก็ลอยปรากฏขึ้นต่อหน้าหรงอี้ประณีตดั่งภาพวาดเยี่ยนอวี๋ “!”นางเบิกตาโตแล้ว!หรงอี้ที่ไม่ทันสังเกตเห็นปฏิกิริยาของนางก็ยกมือขึ้นให้ ‘เขา’ ตัวน้อยๆ เข้ามาอยู่บนฝ่ามือของตนเอง ฝ่ายหลังก็โขกศีรษะให้เขาด้วยร่างกายสั่นเทา ภาพชัดเจนภาพหนึ่งก็ปรากฏในอนุสติของเขานั่
