อย่าว่าแต่เยี่ยนชิงพวกเขาอ ้าอึ้งเลย แม้แต่หรงต้าซือมิ่งก็ชะงักเล็กน้อย ทว่าเขาก็เข้าใจได้ทันทีว่าคนของสำนักคุนอู๋กระตุกหนวดเสือเข้าแล้ว เพียงแต่ว่าเยี่ยนชิงและบุตรชายอีกสองคนของเขาก็ปฏิเสธเสียงแข็ง “ไม่ได้!”ถึงแม้พวกเขาต่างรู้ว่าเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ในสายตาพวกเขาไม่ใช่ผู้ไร้พลังเช่นอดีตแล้ว แต่บุรุษตระกูลเยี่ยนก็ต้องปกป้องแม่นางน้อยเพียงคนเดียวในครอบครัวคนนี้อยู่ดี พวกเขาย่อมไม่ปล่อยให้นางไปเป็นผู้ท้าชิง“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ พี่รู้ว่าเจ้าไม่เหมือนเดิมแล้ว หากเจ้าเข้าไปสู้ก็จะต้องชนะแน่นอน แต่พี่ไม่ยอมให้เจ้าไปหรอกนะ เรื่องนี้ต้องให้พี่จัดการเท่านั้น จิ้งจอกเก้าหางของพี่ยังไม่เคยได้ปรากฏต่อหน้าใครเลย!” เยี่ยนจื่อเสาพูดถึงเรื่องนี้แล้วก็หงุดหงิด เขาเป็นผู้อัญเชิญศักดิ์สิทธิ์ระดับตำนานโดยสมบูรณ์แล้ว แต่คนในเมืองหลวงยังคิดว่าเขาเป็นตำนานระดับกลาง และยังเป็นผลจากการที่เขามีเรื่องกับชือปี้เหลียนหน้าประตูเมืองแล้วด้วย“น้องรอง หากเจ้าไปอาจจะมีโอกาสแพ้ ข้าไปดีกว่า อีกอย่างข้าเป็นพี่ใหญ่ ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็ต้องไม่ตกถึงน้องเล็กเช่นพวกเจ้าสองคน คนที่ไปต้องเป็นข้าเท่านั้น” เยี่ยนจื่อเยี่ยใช้อำนาจพี่ใหญ่แต่แล้วเยี่ยนอวี๋กลับพูดว่า “แต่ข้าอยากไป”
เยี่ยนชิงปวดศีรษะขึ้นมาทันใด “การต่อสู้ไม่เห็นมีอะไรดีเลย เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เชื่อฟังพ่อนะ เราคอยดูอยู่ข้างล่างก็ดีแล้ว อย่าไปยุ่งกับศึกของพวกผู้ชายตัวเหม็นนั่นเ
