นคือ…หรงอี้เพิ่งดูเสร็จก็รู้ตัวว่าเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของเขากระโจนเข้ามาหาแล้วครั้นเขาลืมตาขึ้น ‘เขา’ตัวน้อยที่ยังอยู่ในฝ่ามือของเขามิได้หายไปไหนก็ถูกภรรยาลูบไม่หยุดครานี้เอง…วิ้ง!
หรงอี้รีบเก็บ ‘ตนเอง’ ตัวน้อยนั่นก่อนจะดึงภรรยาที่อยู่ตรงหน้าเข้ามากอดทันที“นี่?” เยี่ยนอวี๋ถาม “เจ้าตัวน้อยนั่นล่ะ” ตัวเล็กมากเลย! น่ารักจริงๆ! ตัวเล็กกว่าลูกของนางอีก! แต่ประณีตมากเลย! น่ารักมากจริงๆ! อยากลูบอีก ข้าอยากลูบอีก“อยากจับหรือ” หรงต้าซือมิ่งที่รู้ใจภรรยาดีก็พูดด้วยน ้าเสียงแหบแห้งเล็กน้อยว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่านั่นคืออะไร”“ร่างอนุสติของเจ้าไง” เยี่ยนอวี๋กลับทายถูก “เจ้าปล่อยเขาออกมาให้ข้าดูอีกทีสิ” น่ารักจังเลย!ปฐมราชินีเยี่ยนที่ใจละลายกลับไม่รู้ตัวเลยว่าชายที่กำลังกอดนางไว้ ร่างกายของเขาไม่ค่อยปกตินัก!“รู้แล้วยังจับมั่วๆ อีก” หรงต้าซือมิ่งพูดกัดฟัน ก่อนจะกัดนางในอ้อมอกอย่างไม่เกรงใจ และยังออกแรงแบบไม่ยั้งด้วย“ซี๊ด!” เยี่ยนอวี๋พลันเจ็บซอกคอขึ้นมา เจ็บจริงๆ! ครั้นนางจะผลักเขาออกไป… ต้าซือมิ่งก็รัดตัวนางเข้ามาไว้แน่น “อยู่นิ่งๆ”แต่เดิมเยี่ยนอวี๋ไม่อยากทำตาม แต่นางสัมผัสถึงอารมณ์แปลกประหลาดในน ้าเสียงของชายคนนี้ ทำให้นางไม่ขยับตัวอีกส่วนต้าซือมิ่งที่กอดนางไว้ก็มุดศีรษะเข้าไปในซอกคอของนางเขาหายใจเสียงดังราวกับสัตว์ที่ถูกรังแก
ผ่านไปครู่หนึ่ง เยี่ยนอวี๋ที่ไม่รู้จะทำอย่างไรก็ยกมือขึ้นมากอดเอวของเขาไว้
