ถามด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “เจ้าเป็นอะไรไปหรือ”หรงอี้เงยศีรษะขึ้นกัดติ่งหูนางเบาๆ เมื่อนางตกใจจนหดตัว เขาจึงกอดภรรยาอย่างพึงพอใจ และกล่าวด้วยน ้าเสียงกึ่งเตือนกึ่งเย้ายวนว่า “ยังไม่ได้แต่งงานกับข้า อย่าจับตามใจ”“?” เยี่ยนอวี๋ชะงักต้าซือมิ่งที่ยกมือขึ้นมากอดคอขาวเนียนของนางก็กล่าวขึ้นว่า“ในเมื่อรู้ว่าเป็นร่างอนุสติของข้าก็ควรรู้ว่า ‘เขา’ อ่อนไหวต่อการสัมผัสอย่างยิ่ง รู้หรือไม่ว่าที่เจ้าจับเมื่อครู่นี้ทำให้ข้ารู้สึกอย่างไร”เยี่ยนอวี๋ถูมือไปมา เหมือนกับว่าจะเข้าใจบางอย่างแล้ว แต่ว่า…“เขาน่ารักจังเลย” เยี่ยนอวี๋กล่าวอย่างมิอาจควบคุมตัวเองได้นางรู้สึกชอบมากอยู่ดีหรงอี้ที่ฟังน ้าเสียงที่ซ่อนความปรารถนานั่นในคำพูดของนางออก ดวงตาของเขาก็หม่นลงเล็กน้อย เขาพอจะรู้แล้วว่าเจ้าปลาน้อยในอ้อมอกเขาตัวนี้ชอบอะไรปฐมราชินีเยี่ยนท่านนี้มิอาจต้านทานต่อสิ่งมีชีวิตตัวเล็กประณีตและวิจิตรได้ นางจึงรักเสี่ยวเป่ามากเป็นพิเศษ บัดนี้…
นางก็ชอบร่างอนุสติวิญญาณของเขามาก และยังติดอยู่ในอ้อมอกของเขา ราวกับหวังว่าเขาจะเสกมันออกมาอีกครั้งให้นางได้สัมผัสความจริงก็เป็นดังเช่นนั้น เพราะว่าเยี่ยนอวี๋เรียกเขา “หรงอี้”“อืม” หรงต้าซือมิ่งที่ได้ยินภรรยาเรียกชื่อตนจากปากนางเองก็ใจอ่อนทันที ดังนั้น… ต้าซือมิ่งจึงกล่าวอย่างมีความนัยว่า “ข้าจะปล่อยตามใจให้เจ้าจับหลังจากแต่งงาน”เยี่ยนอวี๋ “…” นางเม้มปากแสดงความไม่พอใจ และยังซบอยู่ใน
