“เสี่ยวเป่า” หรงต้าซือมิ่งที่รับรู้ได้ก็เอ่ยถาม “เสร็จหรือยัง”เยี่ยนอวี๋ในบัดนี้กำลังนำยันต์ชั่วร้ายแบบเดียวกันอีกใบหนึ่งใส่เข้าไปในค่ายกลชิงนภาเปลี่ยนตะวัน ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอย่างอื่น นางจึงพยักหน้าบอกว่า “เสร็จแล้ว”“อืม” หรงอี้โอบเอวภรรยาและกลับตำหนักซือมิ่งทันทีพวกเขาไม่รู้เลยว่า หลังจากที่พวกเขาจากไปแล้ว เหมือนกับเป็นเพราะยันต์ของเยี่ยนอวี๋ทำให้ ‘ต้าซือมิ่ง’ ผมสีแดงคนนั้นตัวสั่นเล็กน้อย ก่อนจะลืมตาสีแดงที่เต็มไปด้วยความชั่วร้ายอำมหิตขึ้น!วิ้ง!วังใต้ดินสั่นสะเทือนเล็กน้อย จากนั้นก็สงบเป็นปกติ…ในขณะเดียวกันหรงอี้และภรรยาก็กลับถึงตำหนักซือมิ่งแล้ว พวกเขาได้ยินเสียงร้องเรียกอย่างน่าเวทนาของเด็กน้อย เยี่ยนอวี๋ใจตกลงไปตาตุ่มทันที“เสี่ยวเป่า!”
ทั้งสองปรากฏตัวข้างกายเยี่ยนเสี่ยวเป่าแทบจะพร้อมกัน พวกเขาเห็นเด็กน้อยตัวแดงก ่า เยี่ยนอวี๋ยังไม่ทำอะไร ต้าซือมิ่งก็อุ้มเด็กน้อยขึ้นมาแล้ว รอบกายยังแผ่ซ่านแสงสีม่วงเจิดจ้าออกมา“พ่อ พ่อ” เจ้าตัวน้อยที่ยังคงหลับตาอยู่ก็เหมือนกับว่าสัมผัสถึงท่านพ่อของเขาได้ เขาจึงมุดเข้าไปในอ้อมอกของท่านพ่อ “เป่า เจ็บ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าพูดพลางร้องไห้ ท่าทางน่าสงสารมากจริงๆ“เสี่ยวเป่า” เยี่ยนอวี๋ลูบใบหน้าเด็กน้อยอย่างปวดใจ นางรู้สึกได้ว่ามีพลังบางอย่างทะลักออกมาจากร่างของเจ้าตัวน้อย ซึ่งเป็นพลังที่ไม่เคยมีมาก่อนหรงต้าซือมิ่งที่อุ้มเด็กน้อยไว้ก็ปลอบเสียงเบา “พ่อรู้แล้ว
