สีดวงตาที่เปลี่ยนไปนี้เกิดขึ้นเพียงครู่หนึ่งเท่านั้น แต่ต้าซือมิ่งกลับรับรู้ได้อย่างแจ่มชัดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเด็กน้อยกับตนเองแน่นเฟ้นมากขึ้นแล้วและความแน่นเฟ้นนี้… ทำให้หรงอี้อดยกมือขึ้นมาเตะหน้าผากเด็กน้อยไม่ได้ เขากำลังสัมผัสดูความเปลี่ยนแปลงของเด็กน้อย“อ้ะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่างุนงง เขายกมือขึ้นกอดมือท่านพ่อไว้“อ้ะเนะเนะ?”เยี่ยนอวี๋กุมมือน้อยๆ ของเจ้าตัวน้อยไว้ราวกับสัมผัสบางสิ่งได้เช่นกัน นางกล่าวเสียงเบาว่า “อย่ารบกวนท่านพ่อ เขากำลังดูว่าเสี่ยวเป่าของเราเก่งแค่ไหนน่ะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงอยู่นิ่งๆ อย่างเชื่อฟัง ดวงตากลมโตเป็นประกายของเขากลับมองไปที่ผู้คน น่ารักมากจริงๆ ทำเอาเยี่ยนอวี๋อดหยิกแก้มเด็กน้อยไม่ได้“ฮี่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่อยากยิ้มก็รีบทำหน้าจริงจังทันที เขายังพูดว่า “แม ไม่ ไม่ เล่น”เยี่ยนอวี๋หัวเราะ “ก็ได้ แม่ไม่แกล้งแล้ว”เยี่ยนเสี่ยวเป่าสบายใจ ท่านพ่อของเขาก็ปล่อยมือออกพอดี ตัวน้อยจึงถามทันทีว่า “เก่ง?”
“เก่ง” หรงอี้หยิกแก้มเด็กน้อย ก่อนจะหันไปกล่าวขอบคุณอีจี้จิ่ว“ขอบคุณอาจารย์”“ขอบคุณ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ารีบขอบคุณตามอีจี้จิ่วลูบศีรษะเด็กน้อย “เป็นเพราะข้ามีดวงสมพงษ์กับเสี่ยวเป่ามีของดีก็ต้องให้คนเก่ง จะได้เป็นที่พึ่งพาที่ดี คนธรรมดาย่อมไร้วาสนาเชยชม”“ชม?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าถามว่า นี่คือคำชมหรือ ข้าฟังไม่รู้เรื่อง“ใช่จ๊ะ” เยี่ยนอวี๋พยักหน้า “ท่านปู่อีชมว่าเสี่ยวเป่า
