อาวุธที่ปล่อยออกมาจากหยางโฮ่วเจิ้งถูกทำลายลงกลางอากาศไม่เพียงเท่านี้…“ตาย”เสียงไพเราะสง่างามดั่งพิณของต้าซือมิ่งราวกับเสียงพิพากษาที่ถูกบรรเลงออกมาเพื่อตัดสินโทษหยางโฮ่วเจิ้งแล้ว!ในครานี้… ต้าซือมิ่งมิได้ลงโทษด้วยการสังหาร แต่เขาลงโทษด้วยการให้หยางโฮ่วเจิ้งค่อยๆ ลิ้มลองความเจ็บปวดของร่างที่กำลังปริแตกและขาดอากาศหายใจอย่างสิ้นหวัง“ไม่”หยางโฮ่วเจิ้งยังคงยื่นมือออกไปทางหยางถิงซานได้ เขาต้องการความช่วยเหลือ ทว่าเขาไม่สามารถเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้แล้วใบหน้าที่บิดเบี้ยวของเขาปรากฏเส้นเลือดสีเขียวและสีม่วงไขว้กันไปมาอย่างน่าเกลียดน่ากลัวหยางถิงซานอยากจะเข้าช่วย เขาประท้วงขึ้น “ต้าซือมิ่ง! ท่านทำเกินไปแล้ว!”“ใช่แล้ว! ต้าซือมิ่ง แม้หยางโฮ่วเจิ้งไม่สมควรกระทำเช่นนั้น แต่ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครตาย เขาเองก็เจ็บปวดเพราะเพิ่งสูญเสียบุตรอัน
เป็นที่รักไป จึงพลั้งมือทำอะไรสุดโต่งไปหน่อย ย่อมเป็นเรื่องที่เข้าใจได้” หยางเทียนชื่อรีบกล่าว“นั่นน่ะสิ!”“ใช่แล้ว ต้าซือมิ่งโปรดเมตตา”กู้ปิ่งคุนเจ้าสำนักสำนักเหยาไถเซียนและชิงเหอเซิ่งเจ้าสำนักสำนักชิงเหลียนร้องขอชีวิตให้หยางโฮ่วเจิ้ง ขุนนางราชสำนักไม่น้อยก็ร่วมสำทับน่าเสียดายที่ต้าซือมิ่งไม่มีทีท่าว่าจะหยุด มือข้างหนึ่งของเขาปิดตาเด็กน้อยไว้ ดวงตาสีม่วงหม่นราวกับหมอกยามเช้าของเขา พลังการลงโทษยังคงเพิ่มพูนบนตัวหยางโฮ่วเจิ้ง“ช่วย… ด้วย…” หยางโฮ่วเจิ้งร้องขอความช่วย
