เหลือพลางหายใจอย่างยากลำบาก ดวงตาของเขาเบิกกว้างก่อนจะตาเหลือก อีกไม่นานก็จะสิ้นชีพแล้ว แต่เขาก็ยังไม่สิ้นใจไปง่ายๆ…เส้นชีพจรบนร่างกายปริแตก กระดูกแตกเป็นเสี่ยงๆ อวัยวะภายในก็ค่อยๆ แหลกสลาย เป็นความเจ็บปวดที่ทรมานกว่าการแล่เนื้อเถือหนังเสียอีก!บุคคลที่กำลังกระทำเช่นนี้กลับทำเหมือนกำลังหยอกเล่นกับหมูหมาด้วยมาดเทพเซียนผู้หลุดพ้นจากทางโลก สีหน้าเขานิ่งเรียบทำให้ผู้คนรู้สึกถึงสายตาอันเย็นชาและเมินเฉยราวกับมองดอกหญ้าริมทาง
ในสายตาของเขาราวกับว่าสิ่งมีชีวิตในโลกมนุษย์ล้วนเหมือนกัน และมีเพียงสิ่งเดียวที่แตกต่างกันคือ ผู้ใดขวาง ตาย! ผู้ใดทำตาม อยู่!ไม่มีความแตกต่างอื่นใดแล้วบุคคลเช่นนี้ทำให้หยางถิงซานหวาดหวั่นยิ่งนัก แต่เขาก็ต้องพูดต่อไปว่า “ตะ… ต้าซือมิ่ง…”“ต้าซือมิ่ง หยางโฮ่วเจิ้งไม่สมควรตาย ควรจับตัวเข้าคุกราชสำนัก ท่านโปรดหยุดเถิด” กู้หยวนซูก็เอ่ยขึ้นแล้ว แต่ในขณะที่นางพูด นางก็อดมองต้าซือมิ่งด้วยสายตาหลงใหลไม่ได้บุรุษแข็งแกร่งและสูงส่งเช่นนี้ กู้หยวนซูอดหวั่นไหวไม่ได้จริงๆโดยเฉพาะเมื่อนางได้ประสบกับความโหดเหี้ยมอำมหิตของหยวนคังฮ่องเต้ นางก็ยิ่งมิอาจวาง ‘แสงจันทร์สีขาว[1]’ ในใจลงได้สำหรับกู้หยวนซูแล้ว หากไม่มีเยี่ยนอวี๋ สักวันหนึ่งนางต้องทำให้ต้าซือมิ่งผู้สูงส่งท่านนี้หวั่นไหวได้ ทำให้เขาปฏิบัติต่อนางเหมือนที่เขาปฏิบัติอย่างอ่อนโยนต่อเยี่ยนอวี๋เขาไร้ความรู้สึกและอารมณ์ต่อสรรพสิ่งบนโลก
