แต่กลับมอบความรักและความอ่อนโยนทั้งหมดให้เพียงคนข้างกาย เมื่อกู้หยวนซูคิดถึงชายเช่นนี้ก็ยิ่งเจ็บใจ เพราะอันที่จริงเขาควรเป็นคนของนางน่าเสียดาย…
ต้าซือมิ่งไม่แม้แต่จะมองนางด้วยซ ้า เขายังคงลงโทษหยางโฮ่วเจิ้ง จนกระทั่งฝ่ายหลังมองไปที่หยางถิงซานและหยางเทียนชื่ออย่างสิ้นหวังก่อนจะตายตาไม่หลับ“สม!” เอ้อร์เหมาตวาดใส่ “ต้าซือมิ่งของเรากำลังทำให้สำนักคุนอู๋พวกเจ้าสัมผัสบ้างว่าการที่อยู่ต่อหน้าคนกำลังจะตายแต่ไม่สามารถช่วยอะไรได้เป็นอย่างไร รู้สึกสะใจหรือไม่”หยางถิงซาน “…”สีหน้าของเขาดูย ่าแย่จนมิอาจใช้คำใดๆ มาบรรยายได้ส่วนหยางเซ่าเหิง เขาก็คำรามอย่างโกรธเคือง “มันเหมือนกันที่ไหน อีกอย่างก่อนหน้านี้ต้าซือมิ่งเองก็เข้าแทรกแซงสนามประลองต้าฮวง มิเช่นนั้นศิษย์สำนักชางอู๋ทั้งเจ็ดสิบสองนายนั่นจะออกมาได้อย่างไร!”“พวกเจ้าเริ่มก่อน หรือเจ้าคิดว่าต้าซือมิ่งควรเล่นตามกติกาของสำนักคุนอู๋ต่อไป โทษทีนะ ในเมื่อเริ่มแล้ว พวกข้าจะเล่นยังไงก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเจ้าจะกำหนดได้” อินหลิวเฟิงกล่าวอย่างเจ้าเล่ห์อินสวินอี้กล่าวจริงจัง “พวกเจ้าเป็นฝ่ายทำผิดกติกาของการประลองก่อน! พวกเจ้าเล่นสกปรก ในฐานะที่ต้าซือมิ่งเป็นผู้ดำเนินพิธี ย่อมต้องเชือดไก่ให้ลิงดู! รอดูว่ารอบต่อไปจะมีใครกล้าเล่นสกปรกอีกหรือไม่ นี่แหละคือจุดจบ!”
“เจ้า…” หยางถิงซานย่อมไม่อยากยอมรับว่าตนเล่นสกปรก เขากำลังจะแย้งกลับ!แต่แล้ว ต้าซือมิ่งก็เอ่ยว่า “ใช่
