แต่แล้วชือหมินหมิ่นก็ตอบว่า “เรื่องนี้… นางน่าจะไม่เป็น”“หืม?” ในขณะที่เม่ยเอ๋อร์ประหลาดใจ นางก็เห็นชุ่ยชุ่ยหมอบอยู่บนลำตัวของเหยี่ยวนกเขาด้วยเนื้อตัวสั่นเทาเม่ยเอ๋อร์ “…”เอาเถิด แบบนี้ก็ได้ถึงอย่างไรเหยี่ยวตัวนั้นก็ไม่รู้ว่าชุ่ยชุ่ยขี่อยู่บนตัวมัน อาจจะเป็นเพราะเมื่อครู่นี้นางกระโดดขึ้นไปด้วยความรวดเร็ว และตอนนี้เองก็เหมือนกับว่านางจะซ่อนกลิ่นอายของตนไว้แล้ว“ถือว่านางมีความสามารถพอตัว” เยี่ยนชิงปาดเหงื่อ เขาไม่รู้ว่าจะประเมินสาวใช้ของบุตรสาวสุดที่รักคนนี้อย่างไรดี จะบอกว่านางขี้ขลาด นางก็ขี้ขลาดจริงๆ แต่นางกลับทำผลงานออกมาได้ดียิ่งนักเยี่ยนจื่อเยี่ยรู้สึกกระทั่งว่า “สำนักของเราคงต้องพึ่งชุ่ยชุ่ยพลิกโอกาสแล้ว”“เรื่องชัดแจ้งเช่นนี้” เยี่ยนจื่อเสาตอบอย่างมั่นใจ “ขอเพียงนางไม่ลงมาจากเหยี่ยวนกเขาตัวนั้น เมื่อเวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป นางก็จะถูกส่งออกมา”“หวังเพียงนางจะโชคดีเช่นนี้จนจบ” ประมุขหอโอสถพูดได้เพียงเท่านี้
แต่แล้ว เหมือนกับว่าคำพูดนี้จะมีพิษ เพราะว่าหลังจากที่เหยี่ยวนกเขาตัวใหญ่นั่นบินว่อนไปมาพักใหญ่ มันก็บินวนมาที่บริเวณช่องเขาแห่งหนึ่ง มีทีท่าจะลงไปพักผ่อนประเด็นคือ…“เฮ้ย! ที่ตรงนั้นดูคุ้นๆ นะ” เอ้อร์เหมาชะงักพลางชี้ไปที่ช่องเขาที่แสนจะคุ้นตานั่น เขารู้สึกว่าสถานการณ์ชักจะไม่ค่อยดีเท่าไรแล้ว!ความจริงก็เป็นดังเช่นนั้น เพราะว่าเหยี่ยวตัวใหญ่ตัวนั้นกำลังพาชุ่ยชุ่ยกลับไปยังช่องเขาท
