ี่เหล่าศิษย์สำนักชางอู๋ซุ่มโจมตี อีกทั้งกลุ่มคนหยางไป่หมิงก็ยังอยู่ที่นี่ พวกเขายังไม่จากไปไหน! คนสำนักคุนอู๋ร้อยกว่าคนยังอยู่ที่นี่“ไม่ใช่หรอกนะ…” อินหลิวเฟิงอ ้าอึ้ง เขาภาวนาอย่าให้เหยี่ยวยักษ์ตัวนั้นลงไปในช่องเขานั้น หากลงไปจริงๆ ล่ะก็เอาตัวเองเข้าไปในกับดักชัดๆ?!แม้แต่เยี่ยนอวี๋เองก็มองเหยี่ยวยักษ์ตัวนั้นอย่างกังวล กระทั่งเยี่ยนเสี่ยวเป่า เขาก็ทำหน้าเคร่งเครียดพลางพึมพำไม่หยุด “ไม่! ไม่ ไม่!”น่าเสียดาย ชุ่ยชุ่ยคงจะหมดบุญแล้ว ในจังหวะนี้เอง เหยี่ยวยักษ์ตัวนั้นก็เตรียมพุ่งถลาไปในช่องเขานั้น เพราะว่าหยางไป่หมิงพวกเขากำลังย่างเนื้อ เหยี่ยวยักษ์อยากกินด้วย
“ระวัง!” กลุ่มคนหยางไป่หมิงที่ไม่รู้ว่าเหยี่ยวยักษ์แค่อยากจะขอกินเนื้อด้วยต่างชูอาวุธขึ้น พวกเขามองเหยี่ยวยักษ์บนท้องฟ้าอย่างระแวดระวังหวีดดด เหยี่ยวยักษ์วนเวียนอยู่ตรงนั้น เห็นได้ชัดว่ามันกำลังหาเป้าหมายที่เหมาะสม!แรกเริ่มก็ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นว่าบนตัวของเหยี่ยวยักษ์มีคนอยู่ ถึงอย่างไรชุ่ยชุ่ยก็ถูกปกคลุมด้วยขนของเหยี่ยวยักษ์อย่างมิดชิดแล้วแต่แล้ว…“แปลกจริง” ศิษย์สำนักเซิ่งเหลียนที่เพิ่ง ‘รวมตัว’ กับกลุ่มคนหยางไป่หมิงไม่นานกลับปล่อยงูในแขนเสื้อออกมา ฝ่ายหลังขู่เสียงฝ่อ จ้องเหยี่ยวยักษ์บนท้องฟ้าเขม็งหยางไป่หมิงถาม “แปลกอย่างไร”“เมื่อครู่นี้ข้าน้อยแอบทิ้งกลิ่นงูที่มีไว้สำหรับติดตามบนตัวของศิษย์หญิงสำนักชางอู๋ มันเป็นกลิ่นเอกลักษณ์ขอ
