มิงเขม็ง ฝ่ายหลังก็ไม่เกรงกลัว เพราะว่าเขาเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นสุวรรณชาด เขาเตรียมฆ่าเหยี่ยวยักษ์ตัวนี้แล้วแต่แล้ว…ชุ่ยชุ่ยก็ออกมาถึงแม้นางจะไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่นางก็พอจะคาดเดาความจริงได้ นางเป็นคนฆ่าเหยี่ยวสีดำตัวใหญ่ตัวนี้เอง นางจึงปรากฏตัวขึ้น ในขณะนั้นเองนางก็ยัดยาเม็ดหนึ่งให้เหยี่ยวสีดำตัวใหญ่ตัวนั้นแล้วหวีด!เหยี่ยวยักษ์สีดำที่ไม่ทันตั้งตัวพยายามโต้กลับ ในขณะที่มันอาละวาดก็เกือบไปโดนชุ่ยชุ่ยที่จู่ๆ ก็เข้าใกล้มัน ทำเอานางตกใจจนร้องไห้หงิงๆ “เจ้าอย่าเกรี้ยวกราดกับข้าสิ! เจ้ารีบไปเถอะ”หวีด!
เหยี่ยวยักษ์ผู้ชาญฉลาดย่อมฟังภาษามนุษย์ไม่รู้เรื่อง มันยังคิดว่าชุ่ยชุ่ยเป็นคนของหยางไป่หมิง เตรียมจะโจมตีอีกครั้ง แต่กลับพบว่าจู่ๆ ตนเองดีขึ้นมาก ไม่ได้รู้สึกทรมานเช่นนั้นแล้วในขณะเดียวกัน…“จับนางไว้!”หยางไป่หมิงเป็นคนแรกที่ลงมือกับชุ่ยชุ่ย! คนขั้นสุวรรณชาดเช่นเขา เพียงดาบเดียวที่พุ่งออกมาก็เสียดสีกับอากาศจนเกิดประกายไฟน่าสะพรึง อีกเพียงนิดเดียวก็จะแทงโดนชุ่ยชุ่ยแล้วชุ่ยชุ่ยตกใจจนรีบหลบ ในจังหวะนั้น ปีกสีดำข้างหนึ่งก็กวาดไปทางหยางไป่หมิง ทำให้การจู่โจมของฝ่ายหลังมลายหายไปในทันทีหวีด!เหยี่ยวยักษ์ที่พ่นกลิ่นอายดุดันปกป้องอยู่ข้างหน้าชุ่ยชุ่ยแล้วถึงแม้ตาและปากของมันยังคงมีเลือดไหล แต่เห็นได้ชัดว่าเพราะว่ายาของชุ่ยชุ่ย ทำให้มันฟื้นตัวได้ไม่น้อย อย่างน้อยก็ไม่ชักแล้ว“บัดซบ!”หยางไป่หมิงเดือดด
