่เหยี่ยวยักษ์ในบัดนี้คาบเนื้อย่างของเหล่าศิษย์สำนักคุนอู๋ไปแล้วทว่ามันก็ระวังตัวเป็นอย่างดี มันไม่ได้ทานเนื้อย่างชิ้นนั้นตรงนั้นทันทีแต่มันบินคาบขึ้นไปบนยอดเขาแล้วจึงเริ่มทาน
หยางไป่หมิงจ้องเหยี่ยวยักษ์เขม็ง ในขณะเดียวกันก็สั่งว่า “ศิษย์หอสัตว์บรรพกาล ไปซุ่มอำพรางตัว คอยจับตามองไว้ อย่าให้นังคนชั่วนั่นหนีไปได้! เก็บป้ายชื่อของตนให้ดีด้วย”“ขอรับ!” ศิษย์หอสัตว์บรรพกาลสำนักคุนอู๋ยี่สิบสามนายอำพรางตัวเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว พวกเขาค่อยๆเข้าใกล้เหยี่ยวยักษ์ตัวนั้นด้วยประสบการณ์การต่อสู้กับอสูรอย่างช ่าชอง“ชื่อฉง หากงูของเจ้าพบอะไรใหม่ให้รีบรายงาน” หยางไปหมิงยังสั่งศิษย์ตระกูลชือคนนั้นด้วย“โปรดวางใจ!” ชือฉงลูบงูในแขนเสื้อเบาๆ เขารู้ว่านางยังไม่จากไปไหนจนเมื่อยาพิษกำเริบ ชุ่ยชุ่ยก็ไม่ได้ขยับตัว ชือฉงกลับเน้นย ้าว่าคนยังอยู่บนเหยี่ยวยักษ์ตัวนั้น ไม่ผิดแน่นอน!หวีด!เหยี่ยวยักษ์ผู้น่าสงสารชักเกร็งไม่หยุด อีกเพียงไม่นานก็จะตายแล้ว และด้วยความฉลาดของมัน มันก็เดาได้แล้วว่าเป็นเพราะเนื้อที่มันกินเมื่อครู่นี้มีพิษหวีดดดเหยี่ยวยักษ์พุ่งตัวลงไปในช่องเขาจู่โจมหยางไป่หมิงทันที!“หลบเร็วเข้า!”
หยางไป่หมิงรีบพาทุกคนหลบ ทว่าเหยี่ยวยักษ์ที่ระเบิดอารมณ์ก็จิกศิษย์สำนักคุนอู๋ที่หลบไม่ทันคนหนึ่งตายแล้ว และยังทำให้คนไม่น้อยบาดเจ็บหวีด!เหยี่ยวยักษ์กรีดร้องเป็นหมอกเลือดออกมา แต่กลับยังไม่ล้มลง!มันยังคงจ้องหยางไป่ห
