แม่นางซูคนงาม รอบรู้กว้างขวางจริงๆ ขนาดแหล่งที่อยู่ของเผ่าเงือกก็ยังรู้แจ้งเห็นจริง!”
“หัดออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง อย่ามัวแต่อุดอู้อยู่แค่ในแคว้นหนานอวิ๋น เจ้าก็จะรู้เรื่องพวกนี้เองนั่นแหละ!”
ซูเตี๋ยค้อนขวับใส่เขาด้วยจริตที่น่ามอง
“จะพยายามนะ”
จางอวิ๋นยิ้มรับอย่างไม่ถือสา
ร่างเดิมของเขาเป็นพวกบ้าฝึกวิชาเก็บตัวอยู่แต่ในถ้ำ ไม่ชอบออกไปพบปะผู้คน แต่ในเมื่อเขาได้มาสวมร่างนี้แล้ว มีโอกาสเมื่อไหร่ ก็ต้องออกไปท่องเที่ยวในโลกกว้างของทวีปวิถีเซียนให้หนำใจแน่นอน
“จะว่าไป… ที่เจ้าจะไปชิงตัวสาวน้อยเผ่าเงือกนี่ เพื่อรับเป็นศิษย์จริงๆ รึ? ไม่ได้มีความคิดแอบแฝงอื่นแน่นะ?”
จู่ๆ ซูเตี๋ยก็หันมาจ้องหน้าเขาเขม็ง แววตาคู่สวยฉายแววหยอกล้อแต่แฝงความรู้ทัน “ไม่ใช่ว่าหวังผลเรื่องการบำเพ็ญคู่กับแม่ปลาสาวน้อย แล้วมาอ้างกับข้าว่าจะรับศิษย์หรอกนะ?”
“แม่นางซูคนสวย… เจ้าเห็นข้าเป็นคนมักมากในกามเช่นนั้นหรือ?”
จางอวิ๋นปั้นหน้าเคร่งขรึมจริงจัง
“เหอะ! ปากผู้ชายอย่างพวกเจ้าเชื่อได้ที่ไหน?”
ซูเตี๋ยแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ โบกมือปัดๆ อย่างไม่ใส่ใจ “ช่างเถอะ ข้าไม่สนหรอกว่าเจ้าจะชิงนางมาทำไม จ่ายเงินมาก็พอ เรื่องแรกถือว่าเราอยู่สังกัดเดีย
