เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ดูถึงตรงนี้ก็ตบมือให้กำลังใจท่านลุงใหญ่ของเขา “สู้! สู้…”เสียงกู่ร้องอย่างอ่อนใสดังออกมาจากปากน้อยๆ ของเด็กน้อยไม่หยุด ทำให้กลุ่มคนที่กรีดเสียงร้องคลั่งไคล้เหล่านั้นเงียบลงก่อนจะพากันมองไปที่เด็กน้อยน่ารักท่านนี้“เจ้านี่นะ” เยี่ยนอวี๋ยกมือขึ้นหยิกขาอวบอ้วนน้อยๆ ของเจ้าตัวน้อยเบาๆ ไม่รู้ว่านิสัยชอบดูผู้อื่นต่อสู้กันติดมาจากใครเมื่อเยี่ยนอวี๋คิดถึงตรงนี้ นางก็หันไปมองชายข้างกาย “ตอนเด็กเจ้าก็เป็นเช่นนี้หรือ”หรงอี้เม้มปากไม่พูดอะไร เขายกมือขึ้นลูบศีรษะโล้นน้อยๆของเด็กน้อย ราวกับกำลังชื่นชมความกล้าหาญของเจ้าตัวน้อย ทำให้เสี่ยวเป่ายิ่งหลงระเริงใจ “ลุง! สู้!”ท่าทีเช่นนี้ทำให้เยี่ยนจื่อเยี่ยที่หนักแน่นดั่งต้นสนเผยรอยยิ้มเล็กน้อย “เชิญลงมือ หยางเซ่าเหิง”หยางเซ่าเหิง “…”หยางเซ่าเหิงที่แต่เดิมก็อยากต่อสู้ แต่บัดนี้เขาไม่อยากสู้แล้วเพราะว่าศัตรูทำให้เขารู้สึกว่าการสู้กันครั้งนี้เป็นการสู้ให้เด็กน้อยดูเท่านั้น!
“คุณชายใหญ่เยี่ยน หากอยากจะประลอง ประลองกันในพิธีแต่งตั้งเจ็ดสำนักไม่ดีกว่าหรือ ยามนี้หาใช่เวลาที่เหมาะสม มิใช่หรือ”ผู้อาวุโสที่มาพร้อมหยางเซ่าเหิงเอ่ยขึ้นหยางเซ่าเหิงจึงถือโอกาสปฏิเสธว่า “ใช่แล้ว! จะได้แสดงความสามารถที่แท้จริงได้เต็มที่”“ชิ” เยี่ยนจื่อเยี่ยส่งเสียงไม่พอใจเล็กน้อย น ้าเสียงแฝงไปด้วยความเหยียดหยาม ราวกับกำลังด่าว่า ‘หนูน้อยขี้ขลาด’หยางเซ่าเหิงสีหน้าเคร
