่งขรึม ความมืดมนปกคลุมใบหน้าเย็นชาหากไม่ใช่เพราะมีผู้อาวุโสสำนักคุนอู๋คอยห้ามไว้ หยางเซ่าเหิงคงอดกลั้นไว้ไม่อยู่ น่าเสียดายที่เห็นได้ชัดว่าผู้อาวุโสท่านนั้นมีอำนาจไม่น้อย อย่างน้อยหยางเซ่าเหิงก็ยอมฟังเขาเสียดาย…“กาก!”เจ้าตัวน้อยที่อดดูละครก็พึมพำเสียงดัง เห็นได้ชัดว่าเขากำลังว่าหยางเซ่าเหิงกาก!กลิ่นอายอันตรายของหยางเซ่าเหิงโพยพุ่ง เขาสาดสายตาไปที่เจ้าตัวน้อยทันทีเจ้าตัวน้อยกลับแลบลิ้นใส่เขา “แบร่ๆๆ!”หยางเซ่าเหิง “!”
“เจ้าสำนักน้อย อย่าสนใจเด็กน้อยเลย” อันที่จริงผู้อาวุโสสำนักคุนอู๋รู้สึกเหมือนอกจะแตก เขาไม่คิดเลยว่าแม้แต่ทารกน้อยในฝ่ายศัตรูยัง ‘ดุดัน’ เช่นนี้“เสี่ยวเป่าเก่งจริงๆ!” เยี่ยนจื่อเสาเชยชมเจ้าตัวน้อย “สำหรับคนบางคนเมื่อเทียบกับพี่ใหญ่ข้า ลุงใหญ่เจ้าแล้วก็เป็นแค่กากเดนเท่านั้น คิดว่าเป็นตำนานแก่กล้าอะไรเสียอีก ถุย!”“ถุย!” เจ้าตัวน้อยเลียนแบบเยี่ยนอวี๋หยิกแก้มตุ้ยนุ้ยของเด็กน้อยทันที “ห้ามถุยน ้าลายนะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่ยอม “ป่าว!” เขาไม่ได้ถุยน ้าลายออกมาเสียหน่อย!เยี่ยนอวี๋ “…”“ฟังท่านแม่เจ้าเถอะ เจ้าก็เห็นว่าพ่อไม่เคยถุยน ้าลายนี่” ต้าซือมิ่งสั่งสอนเด็กน้อยเยี่ยนเสี่ยวเป่าทำท่าครุ่นคิด จากนั้นเขาก็ก้มใบหน้าที่เชิดขึ้นลงมา ท่านแม่ของเขาจึงจับคางน้อยๆของเขา “เจ้านี่นะ ท่านพ่อพูดถูกเสมอ”“แม…” เจ้าตัวน้อยที่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์กอดมือของท่านแม่ไว้ทำท่าออดอ้อนเรียกความเอ็นดู
เยี
