่ยนอวี๋ถูกอ้อนจนอุ้มตัวน้อยอ้วมท้วมและจูบศีรษะโล้นเบาๆก่อนจะเอ่ยขึ้นโดยไม่สนใจกลุ่มคนหยางเซ่าเหิง “ท่านพ่อ พวกท่านเดินทางมาเหนื่อยมากแล้ว เรากลับไปพักผ่อนในตำหนักก่อนเถิด”“ใช่แล้ว ตำหนักซือมิ่งจัดห้องพักผ่อนไว้ให้แล้ว” ต้าซือมิ่งเองก็ไม่เห็นลัทธิเซิ่งเหลียนและหยางเซ่าเหิงในสายตา ฝ่ายหลังได้แต่แสดงแววตาเคร่งขรึม“ชายคนนั้นคือใคร” ชือปี้เหลียนกลับมองต้าซือมิ่งด้วยความหลงใหลหยางเซ่าเหิงไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติของนาง เขาเพียงตอบว่า “ต้าซือมิ่งแห่งตำหนักซือมิ่ง”“เขาก็คือต้าซือมิ่งหรือ!” แววตาชือปี้เหลียนพลันแปรเปลี่ยนนางเคยได้ยินว่าหลายเดือนก่อนต้าซือมิ่งท่านนี้สามารถกำราบท่านประมุขได้แต่เดิมนางคิดว่าต้าซือมิ่งจะเป็นชายแก่ที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นไม่คิดเลยว่าต้าซือมิ่งท่านนี้จะอ่อนเยาว์และยังน่าหลงใหลเช่นนี้!“ใช่แล้ว คนที่เคยดูหมิ่นประมุขลัทธิเซิ่งเหลียนของเจ้า” หยางเซ่าเหิงตอบด้วยน ้าเสียงเยือกเย็น ในใจกลับไม่อยากจะยอมรับว่าต้าซือมิ่งท่านนี้เป็นสิ่งมีชีวิตที่เขามิอาจเทียบเคียงได้ หากไม่ใช่เพราะต้าซือมิ่งคนนี้ เขาคงบุกเข้าไปสังหารคนในสำนักตั้งแต่วันที่เขาได้เห็น
เดือนเห็นตะวันอีกครั้งแล้ว คงไม่ปล่อยให้สารเลวนั่นลอยนวลจวบจนทุกวันนี้หรอก เจ้าคนสารเลวนั่น…“ใช่แล้ว เจ้าสำนักน้อยคุนอู๋ได้รับพิษสุนัขบ้าไปแล้วจริงๆ พิษของเจ้าแค่ถูกระงับไว้ เจ้าต้องควบคุมให้ดี อย่าเห่าหอนไปทั่ว มีแต่จะทำลายสม
