ุนไพรชั้นดีที่ยับยั้งพิษของเจ้าไว้” น ้าเสียงราบเรียบทว่าไพเราะดั่งเสียงเพลงของเยี่ยนอวี๋ดังขึ้นหยางเซ่าเหิงโมโหจนตัวสั่น “เจ้า!”“ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน อะไรที่ให้อภัยได้ก็ให้อภัยเถิด” ผู้อาวุโสสำนักคุณอู๋เอ่ย“ข้าว่าเขาแล้วหรือ” เยี่ยนอวี๋ถามกลับอย่างเยือกเย็นผู้อาวุโสจุก ทำได้เพียงกดหยางเซ่าเหิงไว้และส่งกระแสจิตห้ามปรามว่า “เจ้าสำนักน้อยใจเย็น พวกเขาเหิมเกริมได้อีกเพียงไม่นานหรอก!”“ฮึ!” หยางเซ่าเหิงจึงดับอารมณ์โมโหลง ความอาฆาตในแววตากลับมิอาจปิดซ่อนได้เยี่ยนอวี๋ปริปากอย่างไม่แยแส “หมาบ้า”“หมา!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเรียนรู้คำศัพท์ใหม่ได้ทันทีเยี่ยนอวี๋จูบเด็กน้อยเบาๆ “เสี่ยวเป่าเก่งจังเลย”
“ฮี่ๆ” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากอดคอท่านแม่ไว้และถูๆ ไถๆ อย่างออดอ้อนต้าซือมิ่งรับเสี่ยวเป่าไป มือข้างหนึ่งจูงภรรยา “ไม่คุยกับหมาบ้าแล้ว เรากลับกันเถิด”“อืม” เยี่ยนอวี๋พยักหน้าพวกเขาจึงเคลื่อนขบวนเข้าไปเมืองหลวงอย่างเกรียงไกร เสียงดังเซ็งแซ่ “ที่ผ่านมายามสำนักชางอู๋เข้าเมืองมิเคยยิ่งใหญ่เอิกเกริกเช่นนี้มาก่อน”“เจ้าก็ดูสิว่าปีนี้สำนักชางอู๋มีใครมาเพิ่ม คนหนึ่งคือปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน อีกคนหนึ่งคือจอมเทพบนโลกมนุษย์ต้าซือมิ่ง คนหนึ่งเป็นบุตรสาวของเจ้าสำนักแห่งสำนักชางอู๋ อีกคนหนึ่งเป็นลูกเขยของเจ้าสำนักแห่งสำนักชางอู๋”“ดูท่าปีนี้สำนักชางอู๋คงได้เลื่อนขั้นแล้ว ข้าต้องรีบไปวางเงินเดิมพันที่หอการค้าเงินทองแล้ว ยังทัน
