นะ…”“เด็กดี” ต้าซือมิ่งที่เป็นเพียงผู้เดียวที่อุ้มเด็กน้อยไว้ได้ต้องคอยลูบศีรษะโล้นน้อยๆ ของเขา เพื่อให้เด็กน้อยสงบอารมณ์ลง มิเช่นนั้นเขาอาจจะตกลงบนพื้นเพราะดีใจเกินเหตุอีกครั้ง…ในขณะเดียวกัน…ขันทีราชสำนักก็ประกาศ “กู้กุ้ยเฟยเสด็จ!”กู้หยวนซูเป็นคนแรกที่มาถึงราชสำนัก แต่นางกลับมิได้เสด็จมาพร้อมหยวนคังฮ่องเต้ นางนั่งเกี้ยวของตนเองมา ทว่าคนที่นั่งอยู่ข้างกายนางกลับเป็นเหอซง หัวหน้าผู้ดูแลราชสำนัก!?นี่มัน…คนไม่น้อยที่รู้สถานะของเหอซงดีต่างมองกู้หยวนซูอย่างตะลึงงันฝ่ายหลังหลังจากลงจากเกี้ยวแล้วกลับเดินตรงไปหาต้าซือมิ่ง
เยี่ยนอวี๋หรี่ตาลงเล็กน้อย นางเห็นกู้หยวนซูเดินตรงเข้ามาและทักทายอย่างมีมารยาท “คารวะต้าซือมิ่ง”ไม่เพียงเท่านี้…หลังจากที่กู้หยวนซูคารวะหรงต้าซือมิ่งแล้ว นางยังพยักหน้าน้อยๆ อย่างอ่อนโยนให้เยี่ยนอวี๋ “ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน”“เนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ารู้สึกงุนงงไปหมด เขาจำได้ว่าคนๆนี้ เป็นคนเลวนี่นา!กู้หยวนซูกลับยื่นมือไปหาเด็กน้อย “น่ารักจริงๆ เลย ข้าอุ้มหน่อยได้หรือไม่จ๊ะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองมือที่ยื่นออกมาอยู่ตรงหน้าเขาก่อนจะกะพริบตาปริบ สุดท้ายเขาก็ยื่นมืออวบอ้วนน้อยๆ ของตนออกไปเช่นกันเมื่อกู้หยวนซูเห็นดังนั้นก็ยกมุมปากขึ้นทันที แววตาปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน ทึกทักไปเองว่าแผนของตนจะสำเร็จ! แต่แล้วครั้นกู้หยวนซูก้มตัวลงจะอุ้มเสี่ยวเป่า…“เนะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับหมุนตัวกลับเข้าไปใ
