ระยะปราชั้นชิดเช่นนี้เพียงพอที่จะทำให้เยี่ยนอวี๋ได้กลิ่นอายสง่างามหอมหวนราวกับกลิ่นธูปไม้จันทร์และหิมะแรกอันบริสุทธิ์จากร่างกายต้าซือมิ่ง มันพวยพุ่งเข้าไปในใจและพัวพันใจนางเหมือนกับมือของเขา แต่นางก็มิได้รังเกียจ แม้แต่หัวใจของนางเองก็…“เสี่ยว…”เยี่ยนจื่อเสาที่เพิ่งมาถึงกำลังจะเรียกนาง แต่ถูกเยี่ยนจื่อเยี่ยลากไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว!“พี่ใหญ่?” เยี่ยนจื่อเสาที่ยังไม่เห็นอะไรรู้สึกงุนงงเยี่ยนจื่อเยี่ยกลับไอกระแอมขึ้นสองสามที สีหน้าพิกล“พี่ใหญ่เป็นอะไรหรือ” เยี่ยนจื่อเสายังนิ่งงันอยู่ตรงนั้น“อย่าถาม!” เยี่ยนจื่อเยี่ยนยอมแพ้ต่อความฉลาดน้อยของน้องรองคนนี้จริงๆ เป็นถึงคนระดับตำนานแล้ว ไม่เห็นว่ามีคนคู่หนึ่งอยู่มุมกำแพงหรืออย่างไร แต่สิ่งที่ทำให้เขาเหลือจะเชื่อยิ่งกว่าคือเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์… นางช่างเด็ดเดี่ยวจริงๆและในขณะเดียวกัน…ปฐมราชินีเยี่ยนจอมเผด็จการก็กดมือที่คิดจะขยับของต้าซือมิ่งถึงอย่างไรต้าซือมิ่งก็ไม่ยอมเป็นฝ่ายรับฝ่ายเดียวเช่นนี้ เขาอยากจับ
ปลาตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้าเขาเช่นกัน เพื่อทำขั้นตอนสุดท้ายให้สำเร็จ!แต่แล้ว… เยี่ยนอวี๋ไม่ยอมอีกทั้งเมื่อนางพบว่านางกำลังจะคุมเขาไว้ไม่อยู่ นางก็ ‘เตือน’ ว่า“บอกแล้วว่าอย่าขยับ!”คำพูดเช่นนี้…น ้าเสียงเช่นนี้…เห็นได้ชัดว่าเจือปนไปด้วยเสน่ห์และความดื้อรั้นของเยี่ยนอวี๋โดยไม่รู้ตัว และยังพัวพันในลมหายใจของต้าซือมิ่งอย่างใกล้ชิดเช่นนี้… ต้าซือมิ่งที่
